17 μήνες ήταν νεκρή η Μαρινέλλα: Τα καλώδια που της κρατούσαν την καρδιά και τα ουρλιαχτά της κόρης της στη βίλα της Κηφισιάς
Τα καλώδια την κρατούσαν ζωντανή. Το σπίτι έμοιαζε με νοσοκομείο. Η Μαρινέλλα έδινε για 17 μήνες τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής της, μακριά από τα φώτα και το χειροκρότημα, καθηλωμένη στο κρεβάτι, μέσα στη βίλα της στην Κηφισιά που είχε μετατραπεί σε μονάδα εντατικής φροντίδας. Ολόκληρη η Ελλάδα σπάραζε. «Ήταν ζωντανή-νεκρή», έλεγαν φίλοι και γνωστοί της. Η μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού βρισκόταν σε μια σιωπηλή, αδυσώπητη αναμέτρηση με τον χρόνο. Η είδηση πως «η Μαρινέλλα δεν άνοιγε ούτε τα μάτια της» είχε πέσει σαν κεραυνός. Πάγωσαν σπίτια, πάγωσαν καρδιές. Η φωνή που συντρόφευσε γενιές ολόκληρες, που γέμισε πίστες και στάδια, είχε σιγήσει. Το σώμα της είχε αδυνατίσει, είχε γίνει σκιά του εαυτού της, ένα εύθραυστο περίγραμμα που κουβαλούσε δεκαετίες ιστορίας, πάθους και μεγαλείου.
Τα δάκρυα της κόρης
«Ήθελα η Μαρινέλλα να ανοίξει ξανά τα μάτια της, όχι για να τραγουδήσει, αλλά για να την αποχαιρετήσουμε όπως της άξιζε. Θεωρούσα ότι περνούσε ακόμη τον Γολγοθά της…», είχε πει ο Αντώνης Ρέμος, με τη φωνή του να σπάει. Κάθε μέρα που περνούσε βάραινε περισσότερο. Η γυναίκα-σύμβολο πάλευε με όσα της είχε στερήσει το αγγειακό επεισόδιο, πάλευε με τη σιωπή, πάλευε με τον ίδιο της τον οργανισμό. Και δίπλα της, η κόρη της, η Τζωρτζίνα, στεκόταν όρθια με όση δύναμη της είχε απομείνει.
Κάθε φορά που έμπαινε στο δωμάτιο, χρειαζόταν λίγα δευτερόλεπτα για να αντέξει την εικόνα. Τα μάτια της θόλωναν, μα δεν λύγιζε. Δεν της επιτρεπόταν να λυγίσει μπροστά στη μάνα της. «Όχι… δεν θα τη χάσω έτσι», ψιθύριζε τα βράδια. Το δωμάτιο ήταν γεμάτο λουλούδια, φωτογραφίες, αγαπημένα αντικείμενα που είχε διαλέξει η ίδια η Μαρινέλλα. Τότε όμως τίποτα από αυτά δεν είχε σημασία. Το μόνο που ζητούσαν όλοι ήταν ένα σημάδι. Να ανοίξει τα μάτια της. Να μιλήσει. Να χαμογελάσει ξανά.
Το σπίτι είχε μετατραπεί σε νοσοκομείο
Η βίλα της Κηφισιάς είχε μετατραπεί ολοκληρωτικά σε νοσοκομείο. Εξειδικευμένοι νοσηλευτές βρίσκονταν εκεί όλο το εικοσιτετράωρο, παρακολουθώντας κάθε αναπνοή, κάθε παλμό, κάθε ανεπαίσθητη κίνηση. Φυσιοθεραπείες και εργοθεραπείες γίνονταν καθημερινά, με την ελπίδα να διατηρηθεί η μυϊκή της δύναμη. Παράλληλα, πραγματοποιούνταν συνεδρίες λογοθεραπείας και νευρολογικής αποκατάστασης. Ιατρικός εξοπλισμός κατέγραφε συνεχώς καρδιακούς ρυθμούς, πίεση και οξυγόνωση, έτοιμος για κάθε ενδεχόμενο. Μαζί με όλα αυτά, υπήρχε και ψυχολογική στήριξη για την ίδια και την οικογένεια, ώστε να αντέξουν το ασήκωτο βάρος της καθημερινής αγωνίας. Το κόστος των θεραπειών είχε φτάσει περίπου τις 500.000 ευρώ.
Η μεζονέτα της Μαρινέλλας στην Κηφισιά είχε μετατραπεί σε νοσοκομείο
Οι φύλακες-άγγελοι
Οι φύλακες-άγγελοί της δεν έφευγαν στιγμή από το πλευρό της. Η Τζωρτζίνα και τα εγγόνια της βρίσκονταν εκεί κάθε λεπτό, μιλώντας της, κρατώντας της το χέρι, ψιθυρίζοντας λόγια αγάπης και ελπίδας. Το σπίτι μπορεί να θύμιζε νοσοκομείο, αλλά η οικογένεια το γέμιζε με καρδιά, πίστη και προσευχή. «Το οικονομικό κομμάτι δεν την απασχολούσε. Ήθελε να τα δώσει όλα», έλεγαν άνθρωποι από το περιβάλλον της. Και έξω από τους τοίχους της βίλας, ολόκληρη η Ελλάδα κρατούσε την ανάσα της. Περίμενε. Προσευχόταν. Ήλπιζε σε ένα θαύμα. Η ζωή της άλλαξε δραματικά, όμως η ιστορία της δεν τελείωσε εκεί. Ακόμη και στη σιωπή, η σκιά της μεγάλης κυρίας έλαμπε, σαν υπόσχεση πως η Μαρινέλλα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα συνέχιζε να αγγίζει τις καρδιές μας.
