Τα σπαρακτικά λόγια της Τζωρτζίνας πάνω από τη νεκρή Μαρινέλλα: «Μανούλα μου, που πας, σήκω να μου τραγουδήσεις»
Η είδηση του θανάτου της Μαρινέλλας σκόρπισε βαθιά συγκίνηση σε όλη τη χώρα, όμως πίσω από τα φώτα, υπήρχε μια γυναίκα που πάνω απ’ όλα ήταν μητέρα. Η μοναχοκόρη της, Τζωρτζίνα, ήταν το κέντρο της ζωής της από τη στιγμή που ήρθε στον κόσμο το 1973, σε μια εποχή που η τραγουδίστρια τόλμησε να γίνει ανύπαντρη μητέρα, αδιαφορώντας για τα σχόλια.
«Μαμά, μη φεύγεις…»
Σιωπή. Ένα σπίτι γεμάτο αναμνήσεις και μια φωνή που κάποτε γέμιζε στάδια, τώρα έχει χαθεί για πάντα. Η Τζωρτζίνα στέκεται ακίνητη, σαν να περιμένει να ανοίξουν ξανά τα μάτια της μητέρας της. Να της χαμογελάσει, να της πει εκείνο το «είμαι εδώ» που έλεγε πάντα χωρίς λόγια.
«Μανούλα μου… πού πας;»
Η φωνή της σπάει. Δεν είναι κραυγή, είναι ψίθυρος που πονάει πιο πολύ. Σκύβει πάνω της, ακουμπά το πρόσωπό της στο άψυχο χέρι που κάποτε την κρατούσε σφιχτά. Εκείνο το χέρι που την προστάτευσε από τον κόσμο, από τις δυσκολίες, από τη μοναξιά.
«Σήκω… να μου τραγουδήσεις…»
Γιατί έτσι την ήξερε. Όχι ως θρύλο. Όχι ως τη μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού. Αλλά ως τη γυναίκα που τραγουδούσε μόνο για εκείνη, τα βράδια, όταν όλα έσβηναν. Η Μαρινέλλα είχε πει κάποτε πως ο μεγαλύτερος τίτλος της ζωής της ήταν «Μάνα». Και τώρα, αυτή η λέξη αιωρείται βαριά στον αέρα, σαν υπόσχεση που δεν σβήνει . Η Τζωρτζίνα κλείνει τα μάτια. Για μια στιγμή, σχεδόν την ακούει. Μια νότα. Μια ανάσα. Ένα τραγούδι που δεν τελείωσε ποτέ. Και τότε καταλαβαίνει. Οι φωνές δεν πεθαίνουν. Οι μητέρες δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά.
