Πως ο Πατέρας Νεκτάριος γλίτωσε τη Ζήνα από τους «δαίμονες» της: Ο πνευματικός που την έσωσε από το διαζύγιο
Υπήρχαν στιγμές που η Πέγκυ Ζήνα ένιωθε πως οι λέξεις της γλιστρούσαν σαν νερό ανάμεσα στα δάχτυλα, ότι οι σκέψεις της δεν έφταναν στον σύζυγό της Γιώργο Λύρα όπως θα ήθελε. Όχι ότι υπήρχε διαμάχη μεταξύ τους,· απλώς η καθημερινότητα, με τις λεπτομέρειες και τις μικρές αγωνίες της, έκανε τη σχέση τους να ζητάει προσοχή και φροντίδα. Τότε εμφανίστηκε ο Πατέρας Νεκτάριος, σαν μια ήρεμη φλόγα μέσα στη βουή της καθημερινότητας. Δεν έδωσε έτοιμες λύσεις· αντίθετα, άκουγε με υπομονή, καθρέφτιζε τις σκέψεις της και της υπενθύμιζε ότι η αγάπη είναι έργο καθημερινό, ένα ταξίδι που χρειάζεται φως και καθοδήγηση.
Το… καταφύγιο
Οι συζητήσεις με τον πνευματικό της ήταν σαν μικρά ταξίδια στον εσωτερικό της κόσμο. Χάρη σε εκείνον η Πέγκυ Ζήαν έμαθε να βλέπει τη σχέση της με τον Λύρα σαν έναν κήπο: με φροντίδα, με προσοχή στις λεπτομέρειες, με κατανόηση στις σκιές και στο φως. Κάθε συμβουλή του Πατέρα Νεκτάριου ήταν σαν σταγόνα νερού που πότιζε τη σχέση τους, που έφερνε ζωή και αρμονία. Κάθε φορά που η Πέγκυ Ζήνα ταξίδευε προς τη Μονή στη Ναύπακτο, ένιωθε σαν να άφηνε πίσω της τον κόσμο, με όλες τις μικρές έγνοιες και τα βαριά συναισθήματα να παραμένουν στα βουνά και τα κύματα του δρόμου.
Η Μονή, ήσυχη και φωτισμένη από το απαλό φως της θάλασσας, την υποδεχόταν με την ίδια γαλήνη που νιώθει κανείς όταν περπατά σε έναν κήπο γεμάτο λουλούδια που ποτέ δεν μαραίνονται. Κάθε λέξη του Πατέρα Νεκτάριου ήταν σαν απαλό κύμα που ξεπλένει τα σύννεφα από την ψυχή. Δεν υπήρχε χρόνος, δεν υπήρχαν υποχρεώσεις· υπήρχε μόνο το παρόν, η ηρεμία και η αλήθεια της καρδιάς της. Καθώς καθόταν απέναντί του, τα μάτια της άνοιγαν σε μια εσωτερική θέα που δεν είχε ξαναδεί. Οι ανησυχίες για τον γάμο, οι μικρές αμφιβολίες, οι στιγμές κόπωσης και αμφισβήτησης όλα διαλύονταν σαν σύννεφα στον ανοιχτό ουρανό. Η φωνή του πνευματικού, με την ήρεμη βεβαιότητα και τη σοφία που μόνο η εμπειρία μπορεί να δώσει, λειτουργούσε σαν καθρέφτης: έβλεπε τον εαυτό της, τον Λύρα, και τον γάμο τους με διαύγεια.
«Κατά καιρούς περνάμε κρίσεις…»
Με κάθε συζήτηση, κάθε προσευχή, κάθε συμβουλή που έδινε ο Πατέρας Νεκτάριος, η Ζήνα ένιωθε τη σχέση της να ενισχύεται αθόρυβα αλλά σταθερά. Δεν υπήρχαν μεγάλα λόγια ή δραματικές αποφάσεις· υπήρχε μόνο η καθημερινή αγάπη που αναπνέει μέσα από την κατανόηση, την υπομονή και την πίστη. Όταν έφευγε από τη Μονή, δεν ήταν η ίδια Πέγκυ Ζήνα που μπήκε· ήταν μια γυναίκα που κρατούσε μέσα της την ηρεμία, τη σιγουριά και την πίστη ότι ο γάμος της, όπως όλα τα ζευγάρια που φροντίζουν την αγάπη τους, θα ανθίσει με σταθερότητα και φως.«Και να τσακωθούμε είμαστε ο στίχος “ή και οι δυο μας ή κανείς”. Κατά καιρούς περνάμε κρίσεις, απλώς εκτός του ότι αγαπιόμαστε πολύ και βαθιά, για αυτό είμαστε 28 χρόνια μαζί, έχουμε κάτι να μας ενώνει και που αγαπάμε κι οι δύο πάρα πολύ.
Πριν έρθει η Ηλέκτρα στη ζωή μας, αυτό το πράγμα ήταν η δική μου καριέρα και το δικό μου όνειρο, που ο Γιώργος το πονούσε πιο πολύ κι από εμένα, γιατί εγώ δεν την αγαπώ και πολύ αυτή τη δουλειά. Είναι αγαπημένος τρόπος έκφρασης το τραγούδι, αλλά αυτή τη δουλειά και τους ανθρώπους που την περιβάλλουν κατά το μεγαλύτερό τους ποσοστό -για να μην αδικήσω και κάποιους που τους έχω εκτιμήσει πολύ- δεν τους εκτιμώ πάρα πολύ», έχει πει σε συνέντευξή της η Πέγκυ. Ενώ, συμπλήρωνε:«Όταν ήρθε στη ζωή μας η Ηλέκτρα τη στιγμή που ήμασταν 15 χρόνια μαζί, είχαμε ένα πλάσμα που δίναμε τη ζωή μας για αυτό. οπότε σε οποιαδήποτε καθημερινή διαφωνία, επαγγελματική η προσωπική πάντα είχαμε κάτι να μας ενώνει πάρα πολύ». Ο γάμος της Πέγκυς Ζήνα και του Γιώργου Λύρα, όπως κάθε ζωντανός δεσμός, συνεχίζει να χρειάζεται προσοχή, κατανόηση και αγάπη. Αλλά η τραγουδίστρια γνωρίζει πλέον ότι μέσα στην ηρεμία, την προσευχή και τη σοφία του Πατέρα Νεκτάριου, βρήκε έναν τρόπο να ενισχύσει τη σχέση της, να αγαπά με περισσότερη αλήθεια και να ζει κάθε μέρα με καρδιά ελεύθερη από φόβους.
