Μυστήριο με τον Λεβεντογιάννη: Γιατί τον εγκαταλείπουν οι γυναίκες;
από την Λένα Αλεξίου
Μιχάλης Λεβεντογιάννης, ο άντρας με το βαθύ βλέμμα και τη σιωπηλή γοητεία, μοιάζει να κουβαλά ένα μυστήριο που καμιά γυναίκα δεν καταφέρνει να λύσει. Όμορφος, επιτυχημένος, μα πάντα μόνος στο τέλος κάθε ιστορίας. Οι σχέσεις του ξεκινούν με πάθος και φλόγα, αλλά τελειώνουν ξαφνικά, σαν κερί που καίγεται πολύ γρήγορα. «Δεν φταίνε οι γυναίκες», λένε όσοι τον γνωρίζουν καλά. «Είναι εκείνος που φοβάται την αγάπη». Ίσως γιατί πίσω από το χαμόγελο και τη γοητεία του, κρύβεται ένας άνθρωπος που δεν αντέχει τη σταθερότητα. Ένας άντρας που έχει μάθει να ζει στις κορυφές, αλλά όχι στα ήσυχα νερά της καθημερινότητας.
Οι φίλοι του μιλούν για έναν Μιχάλη που είναι ευγενικός, ειλικρινής, μα και βαθιά εσωστρεφής. Έναν άνθρωπο που όταν αγαπά, δίνεται απόλυτα κι ύστερα, από φόβο μήπως χαθεί μέσα σ’ αυτό, κάνει πίσω. Οι γυναίκες τον αγαπούν, μα και τον φοβούνται. Γιατί δίπλα του νιώθουν ότι τίποτα δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα. Τις νύχτες, όταν σβήνουν τα φώτα και μένει μόνος στο σπίτι του, λένε πως ο Μιχάλης συνηθίζει να ακούει παλιά βινύλια, να πίνει ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και να σκέφτεται. Ίσως για όσα έχασε, ίσως για όσα δεν τόλμησε να κρατήσει. Ένα φως από το παράθυρο πέφτει πάνω στο πρόσωπό του, κι εκεί φαίνεται καθαρά η αλήθεια: η μελαγχολία ενός ανθρώπου που ξέρει να αγαπά, αλλά δεν ξέρει να μείνει.
Στην επαγγελματική του ζωή, είναι αφοσιωμένος, συγκροτημένος, με πάθος για ό,τι αγαπά. Όμως στην προσωπική, μοιάζει να μην έχει πια χώρο. Όχι γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί έχει μάθει να μετρά τη ζωή του με ρόλους, όχι με σχέσεις. Κάθε φορά που μια ιστορία τελειώνει, εκείνος επιστρέφει στην ίδια του τη ρουτίνα — στα κείμενα, στα σενάρια, στις νύχτες μπροστά στο φως του υπολογιστή. Μια μοναξιά που τη διαλέγει ο ίδιος, σαν να την προτιμά από τη σύγχυση της αγάπης. Κι έτσι εξηγείται, ίσως, το μυστήριο που όλοι σχολιάζουν: Δεν είναι οι γυναίκες που τον εγκαταλείπουν. Είναι ο Μιχάλης που πρώτος φεύγει για να προλάβει τον επόμενο ρόλο, την επόμενη πρεμιέρα, την επόμενη ευκαιρία να ξεχαστεί μέσα στη δουλειά του. Γιατί για εκείνον, η σκηνή είναι το μόνο μέρος όπου μπορεί να αγαπήσει χωρίς να πληγωθεί.
Για τον Μιχάλη Λεβεντογιάννη, η υποκριτική δεν είναι απλώς επάγγελμα — είναι καταφύγιο. Είναι ο μόνος τόπος όπου μπορεί να αναπνεύσει ελεύθερα, να ξεφύγει από τους φόβους του, να ξορκίσει όσα τον βαραίνουν. Εκεί, πίσω από τον ρόλο, βρίσκει τη λύτρωση που δεν του προσφέρει η πραγματική ζωή.Κάθε ρόλος είναι μια εξομολόγηση χωρίς λόγια. Κάθε πρόβα, ένα μικρό ταξίδι μακριά από τον εαυτό του. Και κάθε πρεμιέρα, μια ευκαιρία να αφήσει πίσω του τα άγχη, τις πληγές, τις σιωπές που δεν τολμά να μοιραστεί με κανέναν.Η σκηνή είναι ο καθρέφτης του. Εκεί μπορεί να γίνει ό,τι δεν είναι — ερωτευμένος, ευτυχισμένος, δυνατός, τρυφερός. Εκεί, κάτω από τα φώτα, οι φόβοι του σβήνουν και οι ρόλοι του γίνονται φάρμακο για όσα δεν θεραπεύει η καθημερινότητα.Ίσως γι’ αυτό, όσο κι αν τον ψάχνουν οι γυναίκες, δεν μπορούν να τον κρατήσουν. Γιατί ο αληθινός του έρωτας δεν είναι πρόσωπο· είναι η ίδια η τέχνη του. Μόνο εκείνη τον δέχεται όπως είναι, χωρίς όρους, χωρίς απαιτήσεις.
