Κηδεία Μαστροκώστα: Της τραγούδησε Φέρρη πάνω από το φέρετρο-Έτσι την αποχαιρέτησε ο Δέλλας
Σε κλίμα βαθιάς οδύνης και έντονης συγκίνησης πραγματοποιήθηκε το τελευταίο αντίο στην Γωγώ Μαστροκώστα, με συγγενείς, φίλους και ανθρώπους που τη γνώρισαν να την αποχαιρετούν στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στο Ελληνικό. Η ατμόσφαιρα ήταν από την πρώτη στιγμή ιδιαίτερα φορτισμένη, ενώ οι στιγμές που εκτυλίχθηκαν μέσα και έξω από την εκκλησία λύγισαν ακόμη και τους πιο ψύχραιμους.
Η πρώην γυμνάστρια και μοντέλο, που έφυγε από τη ζωή στα 56 της χρόνια έπειτα από σκληρή μάχη με τον καρκίνο, οδηγήθηκε στην τελευταία της κατοικία μέσα σε παρατεταμένα χειροκροτήματα και δάκρυα. Μετά την εξόδιο ακολουθία, η ταφή της αναμένεται να πραγματοποιηθεί στο εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Ευηνοχώρι Μεσολογγίου, τον τόπο καταγωγής της, ενώ επιθυμία της οικογένειας ήταν αντί στεφάνων να πραγματοποιηθούν δωρεές στο Ίδρυμα Φλόγα.
Από τις πιο σπαρακτικές στιγμές της ημέρας ήταν ο επικήδειος λόγος του Τραϊανός Δέλλας, ο οποίος στάθηκε μπροστά στο φέρετρο της γυναίκας που αγάπησε βαθιά και με φωνή τρεμάμενη προσπάθησε να πει το τελευταίο «αντίο». Συντετριμμένος, μίλησε για τη μάχη που έδωσε η σύζυγός του όλα αυτά τα χρόνια και για τη δύναμη που έκρυβε μέσα της.
«Άγγελε μου, αγάπη μου, έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού. Ο φύλακας άγγελός μου έλεγες. Στα 50 μου γενέθλια, όταν ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήραν για την εντατική, λύθηκαν όλα ξαφνικά μέσα στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου για να μου μάθεις πράγματα», είπε με σπασμένη φωνή, κάνοντας τους πάντες να δακρύσουν.
Σε άλλο σημείο του επικήδειου, ο προπονητής μίλησε για την επιμονή και την αξιοπρέπεια με την οποία η Γωγώ Μαστροκώστα αντιμετώπισε τις δυσκολίες της ζωής.
«Πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου, με τη δική σου επιμονή και όλα όσα είχες περάσει. Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν. Μου έριχνες στάχτη όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορώ να σε καταλάβω», ανέφερε εμφανώς καταρρακωμένος.
Λίγο πριν ολοκληρώσει τον λόγο του, κοίταξε προς το φέρετρο και ψιθύρισε: «Ξεκουράσου αγάπη μου, γιατί έχεις κουραστεί πολύ», ενώ συγκίνησε ακόμη περισσότερο όταν της αφιέρωσε ένα τραγούδι που αγαπούσαν και τραγουδούσαν μαζί: «Πάλι σε εσένα θα ερχόμουν, πάλι εσένα θα ερωτευόμουν».
Αμέσως μετά, τον λόγο πήρε η κόρη τους, Βικτώρια, η οποία στάθηκε με αξιοπρέπεια μπροστά σε όλους, παλεύοντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Με φωνή που «έσπαγε» από τη συγκίνηση, μίλησε για τη μητέρα της με λόγια γεμάτα αγάπη.
«Η μαμά μου έζησε τη ζωή της με χαμόγελο και περηφάνια. Αγάπησε βαθιά, έδωσε δύναμη σε όλους μας ξεχωριστά και πάλεψε με χαμόγελο, όχι με φόβο. Μου έμαθες να αγαπάω, να σέβομαι, να σκέφτομαι τον άλλον. Μαζί με τον μπαμπά μου έδειξες τι σημαίνει να έχεις αξίες. Τώρα ξέρω πως θα είσαι παντού μαζί μου», είπε, λυγίζοντας.
Η νεαρή Βικτώρια ολοκλήρωσε τον επικήδειό της με έναν στίχο που ράγισε καρδιές: «Αν υπάρχουν άγγελοι, ο δικός μου είσαι εσύ. Και αν υπάρχει αγάπη, είσαι η μοναδική. Σ’ αγαπώ μαμά. Δεν σου λέω αντίο γιατί θα είσαι για πάντα μέσα μου».
Μετά το τέλος της τελετής, ο Τραϊανός Δέλλας και η κόρη τους αποχώρησαν από την εκκλησία πιασμένοι σφιχτά χέρι-χέρι, προσπαθώντας να στηρίξει ο ένας τον άλλον μέσα στον αβάσταχτο πόνο τους. Λίγα λεπτά αργότερα, το λευκό φέρετρο της Γωγώς Μαστροκώστα βγήκε από τον ναό μέσα σε παρατεταμένα χειροκροτήματα από τον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί για να την αποχαιρετήσει.
Ιδιαίτερα συγκλονιστική ήταν και η παρουσία της μητέρας της, Σπυριδούλας, η οποία κατέρρευσε μόλις αντίκρισε το φέρετρο της κόρης της. Υποβασταζόμενη από συγγενείς, ξέσπασε σε λυγμούς φωνάζοντας: «Καλώς το λουλούδι μου… αστέρι του ουρανού… άγγελέ μου», σκορπίζοντας ρίγη συγκίνησης σε όλους.
Από τα πρώτα πρόσωπα που βρέθηκαν στην εκκλησία ήταν ο στενός φίλος της Γωγώς Μαστροκώστα, Χάρης Σιανίδης, ο οποίος εμφανίστηκε συντετριμμένος, ενώ λίγο αργότερα έφτασε και η αδερφή της, Φώφη, η οποία δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυά της και ξέσπασε σε κλάματα.
Το τελευταίο αντίο στη Γωγώ Μαστροκώστα γράφτηκε μέσα σε δάκρυα, σιωπές, αγκαλιές και λόγια αγάπης, για μία γυναίκα που όσοι τη γνώρισαν περιγράφουν ως φωτεινή, δυνατή και βαθιά δοτική μέχρι το τέλος της ζωής της.
