Ανατριχιαστικό! Το απίστευτο σημάδι του ουρανού μόλις μπήκε η Γωγώ στο χώμα-Λύγισαν οι πάντες με αυτό που είδαν
Το τελευταίο και πιο σπαρακτικό «αντίο» στη Γωγώ Μαστροκώστα γράφτηκε το μεσημέρι της Τετάρτης 27 Μαΐου, μέσα σε μια ατμόσφαιρα βαθιάς συγκίνησης και βουβού πόνου. Συγγενείς, φίλοι και άνθρωποι που τη γνώρισαν και τη αγάπησαν βρέθηκαν αρχικά στο Ελληνικό για την εξόδιο ακολουθία, όμως η πιο φορτισμένη στιγμή εκτυλίχθηκε λίγες ώρες αργότερα στο Ευηνοχώρι Μεσολογγίου, τον τόπο όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε.
Εκεί όπου ξεκίνησαν όλα για τη Γωγώ, εκεί όπου η ίδια επιθυμούσε να επιστρέψει για να αναπαυθεί αιώνια, δίπλα στον πολυαγαπημένο της πατέρα. Το μικρό χωριό βυθίστηκε στο πένθος, καθώς κάτοικοι κάθε ηλικίας στάθηκαν σιωπηλοί για να αποχαιρετήσουν τη γυναίκα που έδωσε τη δική της μάχη με αξιοπρέπεια, δύναμη και θάρρος μέχρι το τέλος.
Την ώρα που η σορός της οδηγούνταν προς την τελευταία της κατοικία, ο καιρός άλλαξε ξαφνικά. Οι ουρανοί σκοτείνιασαν και μέσα σε λίγα λεπτά ξέσπασε δυνατή καταιγίδα πάνω από το κοιμητήριο. Η βροχή έπεφτε ασταμάτητα, σαν να συμμετείχε κι εκείνη στο βαρύ πένθος της οικογένειας.
Κανείς όμως δεν έφυγε.
Παρά τη σφοδρή νεροποντή, συγγενείς, φίλοι και συγχωριανοί παρέμειναν στις θέσεις τους, βρεγμένοι, αμίλητοι και συγκλονισμένοι, δίπλα στον Τραϊανό Δέλλα και την κόρη τους, Βικτώρια. Ήταν σαν κανείς να μην ήθελε να αφήσει μόνη της τη Γωγώ ούτε στο τελευταίο της ταξίδι.
Και τότε ήρθε η στιγμή που έκανε τους πάντες να ανατριχιάσουν.
Αμέσως μόλις ολοκληρώθηκε η ταφή και το σώμα της Γωγώς Μαστροκώστα αναπαύθηκε για πάντα στη γη που τη γέννησε, η καταιγίδα σταμάτησε απότομα. Μέσα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα, ο ουρανός καθάρισε και οι πρώτες ακτίνες του ήλιου άρχισαν να φωτίζουν ξανά το κοιμητήριο.
Λίγο αργότερα, ένα μεγάλο και πεντακάθαρο ουράνιο τόξο σχηματίστηκε στον ορίζοντα, αφήνοντας άφωνους όσους βρίσκονταν εκεί.
Η εικόνα έμοιαζε σχεδόν εξωπραγματική. Πολλοί δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους, ενώ άλλοι μιλούσαν ψιθυριστά για ένα «σημάδι» από τη Γωγώ. Για ένα τελευταίο φως που άφηνε πίσω της η γυναίκα που, παρά τις δυσκολίες και τη σκληρή μάχη που έδωσε με την ασθένεια, δεν σταμάτησε ποτέ να χαμογελά και να σκορπά δύναμη στους ανθρώπους γύρω της.
Ήταν ένα φινάλε βαθιά συμβολικό και συγκλονιστικό. Σαν ο ουρανός να θέλησε να τη συνοδεύσει στο τελευταίο της ταξίδι και να της χαρίσει μια τελευταία αγκαλιά φωτός.
Για όσους βρέθηκαν εκεί, η εικόνα της βροχής που μετατράπηκε ξαφνικά σε ουράνιο τόξο θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη τους. Ένα αντίο γεμάτο πόνο, αγάπη και μια σιωπηλή υπόσχεση πως η Γωγώ Μαστροκώστα δεν θα ξεχαστεί ποτέ.
