Μάρω Κοντού: Η σοκαριστική προφητεία για τον θάνατό της-Τι έλεγε στη Σκορδά λίγους μήνες πριν πεθάνει (Video)
Από την Άννα Πεφάνη
Η είδηση του θανάτου της Μάρως Κοντού σκόρπισε βαθιά θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο και στο κοινό που την αγάπησε μέσα από τη μακρά και σπουδαία διαδρομή της. Η μεγάλη κυρία του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου άφησε πίσω της μια σημαντική παρακαταθήκη, με ρόλους που έγραψαν ιστορία, αλλά και με μια στάση ζωής που χαρακτηριζόταν από ειλικρίνεια, δύναμη και αξιοπρέπεια.
Μετά τον θάνατό της, μια παλαιότερη συνέντευξή της στη Φαίη Σκορδά αποκτά αναπόφευκτα διαφορετική βαρύτητα. Ήταν τον Οκτώβριο του 2025 όταν η Μάρω Κοντού είχε βρεθεί στην εκπομπή «Buongiorno» και είχε μιλήσει χωρίς περιστροφές για ένα θέμα που οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται ακόμη και να αγγίξουν: το τέλος της ζωής.
Τα λόγια της, λίγους μόλις μήνες πριν από τον θάνατό της, επιστρέφουν σήμερα στο προσκήνιο και συγκινούν. Η ίδια δεν είχε επιχειρήσει να ωραιοποιήσει την πραγματικότητα ούτε να κρύψει τις σκέψεις της πίσω από εύκολες απαντήσεις. Αντίθετα, αντιμετώπιζε τον χρόνο με έναν βαθιά φιλοσοφημένο τρόπο, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι η ανθρώπινη ζωή έχει αρχή και τέλος.
Μάρω Κοντού: «Δεν είμαι αιώνια» – Τα λόγια που σήμερα αποκτούν άλλη διάσταση
Κατά τη διάρκεια της συζήτησής της με τη Φαίη Σκορδά, η Μάρω Κοντού είχε αναφερθεί ανοιχτά στα χρόνια που θεωρούσε ότι μπορεί να είχε ακόμη μπροστά της. Με τον αυθορμητισμό και την αμεσότητα που τη χαρακτήριζαν, είχε κάνει μια εξομολόγηση που τότε προκάλεσε εντύπωση, αλλά σήμερα ακούγεται ακόμη πιο συγκινητική.
«Δεν είμαι αιώνια. Είναι περίεργο συναίσθημα να ξέρεις ότι σου έχουν μείνει 3, 4, 5 χρόνια. Και λες, μόνο 5; Και να είσαι τυχερή εάν είναι 5. Αλλά δεν με καίει. Νομίζω ότι είναι μακριά ακόμα ή θέλω να το βλέπω έτσι…».
Η αναφορά της στα «3, 4, 5 χρόνια» έμοιαζε τότε περισσότερο με έναν προσωπικό απολογισμό και μια ρεαλιστική προσέγγιση απέναντι στο πέρασμα του χρόνου. Κανείς, φυσικά, δεν θα μπορούσε να γνωρίζει τι θα ακολουθούσε. Ωστόσο, μετά την είδηση του θανάτου της, τα συγκεκριμένα λόγια μοιάζουν σχεδόν προφητικά, καθώς η ίδια έφυγε από τη ζωή πολύ νωρίτερα από το χρονικό περιθώριο που περιέγραφε.
Παρά τη σοβαρότητα της συζήτησης, η Μάρω Κοντού δεν έδειχνε να κυριαρχείται από φόβο. Είχε επιλέξει να βλέπει τη ζωή όπως ακριβώς ήταν, χωρίς να αποφεύγει τη σκέψη της φθοράς και της θνητότητας. Αυτή ακριβώς η στάση ήταν που έκανε τη συγκεκριμένη εξομολόγηση τόσο ξεχωριστή.
Η μεγάλη της επιθυμία για το τέλος
Εκείνο που φαινόταν να απασχολεί περισσότερο τη σπουδαία ηθοποιό δεν ήταν ο θάνατος ως γεγονός, αλλά ο τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε να φτάσει κανείς σε αυτόν. Η Μάρω Κοντού είχε εκφράσει ξεκάθαρα την επιθυμία της να παραμείνει δραστήρια και ανεξάρτητη μέχρι το τέλος, αποφεύγοντας μια μακρά περίοδο ασθένειας και ταλαιπωρίας.
«Δεν θέλω να αρρωστήσω. Θέλω να φύγω σε μια στιγμή. Στο περπάτημα, στον ύπνο, στη μπιρίμπα, σε έναν χορό…», είχε πει χαρακτηριστικά.
Ακόμη και μιλώντας για ένα τόσο δύσκολο θέμα, κατάφερνε να διατηρεί το ιδιαίτερο χιούμορ της. Η αναφορά στη μπιρίμπα και στον χορό ήταν απολύτως χαρακτηριστική της προσωπικότητάς της: μιας γυναίκας που αγαπούσε τη ζωή, την κίνηση, την παρέα και τις μικρές καθημερινές χαρές.
Η επιθυμία της ήταν ξεκάθαρη. Ήθελε να ζήσει όσο μπορούσε με τους δικούς της όρους και, όταν θα ερχόταν η στιγμή, να φύγει χωρίς να προηγηθεί μια μακρά και επώδυνη δοκιμασία. Δεν ήταν μια δήλωση παραίτησης από τη ζωή. Ήταν, αντίθετα, η εξομολόγηση ενός ανθρώπου που γνώριζε πολύ καλά την αξία της και γι’ αυτό ακριβώς ήθελε να τη ζήσει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Μάρω Κοντού: «Όλοι θα κάνουμε την ίδια διαδρομή»
Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η φιλοσοφία που είχε αναπτύξει γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη. Η Μάρω Κοντού θεωρούσε πως μπροστά στον χρόνο και στο τέλος δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, προνόμια ή διαχωρισμοί.
«Δεν με αγχώνει η σκέψη, γιατί δεν μπορώ να είμαι εξαίρεση. Όλοι θα κάνουμε την ίδια διαδρομή. Η αληθινή δημοκρατία είναι μόνο αυτή: Γεννιέσαι, μεγαλώνεις, πεθαίνεις. Όλοι ίσοι σε αυτό».
Μέσα σε λίγες μόνο φράσεις είχε καταφέρει να συμπυκνώσει τη δική της κοσμοθεωρία. Για εκείνη, η αποδοχή του αναπόφευκτου δεν σήμαινε απαισιοδοξία. Αντίθετα, έμοιαζε να λειτουργεί απελευθερωτικά, επιτρέποντάς της να επικεντρώνεται περισσότερο στο παρόν και σε όσα πραγματικά είχαν σημασία.
Η Μάρω Κοντού είχε μιλήσει πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ζωής της με αφοπλιστική ειλικρίνεια για την ηλικία, τον χρόνο και τις αλλαγές που αυτός φέρνει. Δεν επιχείρησε να παρουσιάσει μια εικόνα αιώνιας νεότητας, ούτε έκρυψε το γεγονός ότι βρισκόταν σε μια διαφορετική φάση της ζωής της. Αντιθέτως, είχε συμφιλιωθεί με την ηλικία της και αντιμετώπιζε κάθε περίοδο ως ένα ακόμη κεφάλαιο μιας μεγάλης διαδρομής.
Μια γυναίκα που έζησε με τους δικούς της κανόνες
Η στάση αυτή δεν ήταν κάτι που εμφανίστηκε ξαφνικά στα τελευταία χρόνια της ζωής της. Σε όλη την πορεία της, η Μάρω Κοντού υπήρξε μια γυναίκα που δεν φοβόταν να εκφράσει τη γνώμη της και να ακολουθήσει τις δικές της επιλογές.
Έζησε σε εποχές κατά τις οποίες οι γυναίκες –και ιδιαίτερα οι διάσημες γυναίκες– καλούνταν συχνά να ακολουθούν συγκεκριμένα κοινωνικά πρότυπα. Εκείνη, ωστόσο, κατάφερε να διαμορφώσει τη δική της ταυτότητα τόσο μέσα από την καλλιτεχνική της πορεία όσο και μέσα από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε την προσωπική της ζωή.
Η ίδια δεν έκρυψε τις επιτυχίες, τις απογοητεύσεις, τους έρωτες ή τις δύσκολες στιγμές της. Με το πέρασμα των χρόνων μιλούσε για όλα με μεγαλύτερη απόσταση και συχνά με χιούμορ, σαν να είχε καταφέρει να συμφιλιωθεί ακόμη και με όσα κάποτε την είχαν πληγώσει.
Αυτή η φιλοσοφία φαίνεται πως χαρακτήρισε και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε το τελευταίο μεγάλο κεφάλαιο της ζωής της. Δεν ήθελε να σκέφτεται το τέλος με τρόμο, αλλά ως ένα αναπόφευκτο μέρος της ανθρώπινης διαδρομής.
Σήμερα, η συνέντευξή της στη Φαίη Σκορδά ακούγεται διαφορετικά. Όχι επειδή η Μάρω Κοντού μπορούσε να γνωρίζει τι επρόκειτο να συμβεί, αλλά επειδή είχε καταφέρει να μιλήσει για το αναπόφευκτο με μια σπάνια καθαρότητα.
Η φράση της «δεν είμαι αιώνια» μοιάζει πλέον να αποκτά έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Η ίδια γνώριζε ότι κάποια στιγμή η αυλαία θα έπεφτε, όμως αυτό δεν την εμπόδιζε να συνεχίζει να αγαπά τη ζωή και να απολαμβάνει όσα της πρόσφερε.
Άλλωστε, η δική της παρουσία ξεπέρασε τα όρια μιας συνηθισμένης καλλιτεχνικής καριέρας. Για δεκαετίες υπήρξε ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα και αγαπητά πρόσωπα της ελληνικής υποκριτικής, αφήνοντας το αποτύπωμά της σε διαφορετικές γενιές θεατών.
Με τον θάνατό της κλείνει ένα σημαντικό κεφάλαιο για τον ελληνικό καλλιτεχνικό κόσμο. Οι ερμηνείες της, οι ιστορίες της και οι δημόσιες εξομολογήσεις της, όμως, παραμένουν. Και μαζί τους μένουν τα λόγια μιας γυναίκας που, όταν κλήθηκε να μιλήσει για το τέλος, επέλεξε να το κάνει χωρίς φόβο και υπεκφυγές.
Η Μάρω Κοντού είχε αποδεχθεί ότι κανείς δεν αποτελεί εξαίρεση στον κύκλο της ζωής. Και ίσως αυτό να είναι το πιο δυνατό μήνυμα της συγκεκριμένης εξομολόγησης: ότι η επίγνωση του τέλους δεν χρειάζεται να μας στερεί τη χαρά του παρόντος, αλλά μπορεί να μας υπενθυμίζει πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος που έχουμε στη διάθεσή μας.
