Βίκυ Χατζηβασιλείου: Το σοβαρό ατύχημα του γιου της – Οι γιατροί έδιναν λίγες πιθανότητες αλλά τελικά έγινε θαύμα!
Σε μία από τις πιο βαθιά προσωπικές και συγκινητικές εξομολογήσεις της, η Βίκυ Χατζηβασιλείου μίλησε στο vidcast «People» του Γιάννη Βίτσα στην Espresso TV. Η γνωστή παρουσιάστρια αναφέρθηκε στα δύσκολα βιώματα της παιδικής της ηλικίας, στη σχέση που είχε με τους γονείς της, αλλά και στα ψυχικά τραύματα που κουβαλούσε για πολλά χρόνια.
Ιδιαίτερα φορτισμένη ήταν η στιγμή κατά την οποία περιέγραψε το σοβαρό ατύχημα που είχε ο γιος της, Χρήστος, όταν ήταν μόλις επτά ετών. Ένας χάρακας καρφώθηκε στο μάτι του μέσα στο σχολείο, προκαλώντας ρήξη κερατοειδούς. Οι πρώτες ιατρικές εκτιμήσεις ήταν ιδιαίτερα ανησυχητικές, καθώς οι γιατροί προειδοποίησαν ότι ενδεχομένως να μην μπορούσε να ξαναδεί φυσιολογικά.
Η Βίκυ Χατζηβασιλείου, ωστόσο, όπως εξομολογήθηκε, δεν έχασε την πίστη της. Περιέγραψε όσα συνέβησαν ως ένα θαύμα που επηρέασε καθοριστικά τη ζωή ολόκληρης της οικογένειάς της. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης απάντησε με απόλυτη ειλικρίνεια σε όλες τις ερωτήσεις, αποκαλύπτοντας άγνωστες πτυχές της προσωπικής της διαδρομής.
Πώς ήσουν ως παιδί;
«Ήμουν ένα παιδάκι ζωηρό και χαρούμενο. Εστίαζα πάντα στα θετικά γύρω μου! Έχω καταλήξει ότι οι άνθρωποι “γεννιόμαστε” κατά κύριο λόγο, αλλά μπορούμε, αν θέλουμε, κάποια πράγματα να τα αλλάξουμε».
Όταν η συζήτηση στράφηκε στη βαθιά αγάπη που έτρεφε για τον πατέρα της, η παρουσιάστρια μίλησε και για τον φόβο που ένιωθε απέναντι στη μητέρα της.
«Είχα βαθιά αγάπη στον πατέρα μου. Φοβόμουν τη μητέρα μου! Ήταν πολύ αυστηρή και απαιτητική. Έκανα τα πάντα για να είμαι το αρεστό παιδί. Ένιωθα ότι διαφορετικά δεν θα πάρω αποδοχή! Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη. Λόγω της εργασίας του πατέρα μου έπρεπε να ζήσουμε στο Κιλκίς. Είχε ένα ξενοδοχείο από τον παππού μου, το οποίο και επέκτεινε. Μεγάλωσα στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου! Έδινα κλειδιά, έφτιαχνα καφέδες, σέρβιρα, άλλαζα σεντόνια. Έκανα τα πάντα!»
Πότε σταμάτησες να έχεις την ανάγκη αποδοχής στη ζωή σου;
Η Βίκυ Χατζηβασιλείου παραδέχθηκε ότι κατάφερε να απαλλαγεί από τη συνεχή ανάγκη για αποδοχή μόλις τα τελευταία χρόνια.
«Σταμάτησα να έχω την ανάγκη αποδοχής πριν από λίγα χρόνια. Κάποια πράγματα μας διαμορφώνουν, δεν μας σημαδεύουν απλώς! Κουβάλησα πάρα πολλά χρόνια στη ζωή μου το να θέλω να είμαι αποδεκτή, αρκετή, επαρκής, σωστή, καλή. Νόμιζα ότι έτσι θα πάρω αποδοχή από τη μητέρα μου».
Πότε “ταξίδεψες” στον κόσμο της αυτογνωσίας;
«Πριν από δεκατέσσερα χρόνια! Άρχισα σιγά σιγά να θεραπεύομαι. Θέλω να εξομολογηθώ το εξής. Δεν ξέρω αν ποτέ απαλλάσσεσαι εντελώς από τα τραύματά σου! Σίγουρα χαμηλώνεις την ένταση από τον διακόπτη. Αυτό σε βοηθά να κάνει η αυτογνωσία. Δεν μπορείς να ξεριζώσεις τραύματα».
Ποιο ήταν το μεγαλύτερο τραύμα που θεωρείς ότι έπρεπε να θεραπεύσεις;
Η παρουσιάστρια εξήγησε ότι το μεγαλύτερο βάρος που κουβαλούσε ήταν η αίσθηση ότι δεν ήταν αρκετή.
«Το μεγαλύτερο τραύμα που έπρεπε να θεραπεύσω είναι το να μη θεωρώ τον εαυτό μου ανεπαρκή. Το κουβάλησα πάρα πολλά χρόνια! Νομίζω ότι αυτή τη στιγμή μιλάω στις καρδιές πολλών ανθρώπων, γιατί το 95% παγκοσμίως έχει την πεποίθηση του “δεν είμαι αρκετά καλός”».
Συγχώρεσες τη μητέρα σου;
«Συγχώρεσα τη μητέρα μου. Δεν ήταν εύκολο. Ήταν πολύ δύσκολο! Ταλαιπωρήθηκα πολύ, γιατί έπρεπε πάντα να παλεύω για κάτι που δεν υπήρχε λόγος να το κάνω. Πρέπει να αγαπήσουμε αυτό που είμαστε, αυτό που κουβαλάμε, που έχουμε. Μόλις γίνει η ειρήνη με τον εαυτό μας, αρχίζει η ομορφιά της ζωής».
Ο μπαμπάς σου ήταν υιοθετημένος;
Η Βίκυ Χατζηβασιλείου αποκάλυψε ότι ο πατέρας της ήταν υιοθετημένος και ότι είχε χάσει τόσο τη βιολογική όσο και τη θετή μητέρα του.
«Ναι! Ο πατέρας μου ήταν υιοθετημένος. Αγαπούσε πολύ τη θετή μητέρα του. Μου έδωσε το όνομά της! Αυτή αναγνώριζε ως μητέρα! Δεν είναι τυχαίο ότι εγώ ασχολήθηκα στη ζωή μου με τόσες υιοθεσίες, τόσους ανθρώπους που έψαχναν τη ρίζα τους. Δεν γνώρισα ποτέ καμία γιαγιά! Η βιολογική του μητέρα πέθανε όταν ο πατέρας μου ήταν μωρό και η θετή στα δεκαεπτά του. Ορφάνεψε δύο φορές! Ήταν ένας υπέροχος, πολύ δοτικός, δίκαιος, δημοκρατικός άνθρωπος. Δεν χρειαζόταν να κάνεις τίποτα για να σε αποδεχθεί. Αγαπούσε αυτό που ήσουν! Σεβόταν την οντότητά σου!»
Σε σόκαρε η απώλειά του;
«Με σόκαρε πάρα πολύ! Η απώλεια του πατέρα μου ήταν ο λόγος που μπήκα στην αυτογνωσία».
Όταν ο Γιάννης Βίτσας επισήμανε ότι ακόμη και μέσα από την απώλειά του ο πατέρας της τής προσέφερε ένα δώρο, εκείνη απάντησε:
«Βέβαια. Δεν υπάρχει απώλεια χωρίς δώρο, δυσκολία χωρίς εξέλιξη, ανέλιξη χωρίς μάθηση».
Ποια θεωρείς ως σήμερα τη μεγαλύτερη δυσκολία της προσωπικής διαδρομής σου;
«Η απώλεια του πατέρα μου σίγουρα ήταν η Νο 1 δυσκολία που έχω βιώσει!»
Φαντάζομαι και η συνθήκη του ατυχήματος του γιου σου…
Στη συνέχεια, η Βίκυ Χατζηβασιλείου περιέγραψε το σοβαρό ατύχημα του γιου της, εξηγώντας ότι ένας συμμαθητής του κάρφωσε κατά λάθος έναν χάρακα στο μάτι του.
«Εδώ θέλω να εξάρω τη δύναμη του ανθρώπου. Καρφώθηκε ένας χάρακας στο μάτι του παιδιού μου από έναν συμμαθητή του! Ήταν πάρα πολύ σοβαρό! Έγινε ρήξη του κερατοειδούς! Ο πρώτος καθηγητής που τον είδε είπε: “Θα βλέπει 3/10. Πρέπει να κάνετε μεταμόσχευση κερατοειδούς”».
Μετά την πρώτη διάγνωση, η ίδια άρχισε να αναζητά περισσότερες πληροφορίες, καθώς δεν ήθελε να προχωρήσει άμεσα σε μεταμόσχευση.
«Μπήκα στο “τριπάκι” να ψάχνω, να διαβάζω και διαπίστωσα ότι είναι πολύ δύσκολο να δεχθεί ένα μόσχευμα το μάτι. Του είπα ότι δεν πρόκειται να δεχθώ να κάνουμε κερατοπλαστική στο παιδί! Έπιασα τον Χρηστάκη μου σε ηλικία επτά χρόνων και του είπα: “Σου υπόσχομαι ότι θα βλέπεις μία χαρά κάποια στιγμή”».
Όπως ανέφερε, ο γιος της πίστεψε απόλυτα στα λόγια της και τελικά η όρασή του αποκαταστάθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό.
«Επειδή τα παιδάκια θεωρούν ότι η μαμά τους είναι ο κόσμος όλος, το πίστεψε! Και επειδή το πίστεψε, βλέπει 9/10! Είναι φοβερό! Είναι κυριολεκτικά θαύμα. Χωρίς καμιά επέμβαση και τίποτε από όλα όσα μας έλεγαν οι γιατροί να κάνουμε. Ο Χρήστος μου βλέπει με τη δύναμη της θέλησής του και την πίστη του!»
Είναι αλήθεια ότι σε ηλικία μόλις τεσσάρων ετών διαφώνησες με τη μαμά σου και έφυγες από το σπίτι;
Η παρουσιάστρια επιβεβαίωσε το περιστατικό, αποκαλύπτοντας ότι εγκατέλειψε το σπίτι της κρατώντας μία σακούλα με δύο παιδικά εσώρουχα, επειδή θεωρούσε ότι η μητέρα της την είχε μαλώσει άδικα.
«Ναι! Έφυγα τεσσάρων ετών από το σπίτι με μία σακούλα με δύο εσωρουχάκια του νηπίου, γιατί θεωρούσα ότι ήταν πάρα πολύ άδικα νευριασμένη μαζί μου η μητέρα μου. Είπα, “Εγώ αυτό δεν θα το αντέξω. Δεν θα το σηκώσω! Δεν μου αρέσει”, και έφυγα».
Μετά από πόσες ώρες σε βρήκαν;
«Με βρήκαν το βράδυ».
Όταν ο Γιάννης Βίτσας σχολίασε ότι το περιστατικό φανερώνει τη δυναμική της προσωπικότητάς της, εκείνη αποκάλυψε πως δεν ήταν η μοναδική φορά που έφυγε από το σπίτι.
«Δεν ήταν η τελευταία φορά. Ήταν η πρώτη. Ακολούθησαν και άλλες φορές. Μία από αυτές πήρα και τον αδελφό μου μαζί. Του είπα: “Καθόμαστε εδώ και μας μαλώνει αδίκως; Σήκω να φύγουμε!”».
Ως τα δεκαοχτώ σου που ανεξαρτητοποιήθηκες, πόσες φορές είχες φύγει από το σπίτι;
Η Βίκυ Χατζηβασιλείου ανέφερε ότι είχε φύγει από το σπίτι πέντε ή έξι φορές, όλες όμως κατά τη νηπιακή της ηλικία.
«Μέχρι τα δεκαοχτώ μου είχα φύγει πέντε έξι φορές από το σπίτι, αλλά όλες σε νηπιακή ηλικία! Μετά το παιδάκι μαθαίνει και υφίσταται αυτά που δεν του αρέσουν. Ζει με αυτά!»
Για να εξηγήσει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι συνηθίζουν από μικρή ηλικία στις καταστάσεις που τους περιορίζουν, χρησιμοποίησε το παράδειγμα των ελεφάντων.
«Τα ελεφαντάκια, όταν είναι μωρά, τα δένουν σε έναν ξύλινο πάσσαλο. Μην μπορώντας να τον τραβήξουν, κάνουν κύκλους γύρω του. Μεγαλώνοντας, γίνονται θηριώδη, αλλά εξακολουθούν να γυρνούν γύρω από τον πάσσαλο, παρότι με μία απλή κίνηση ελευθερώνονται. Έχει φυτευτεί όμως η πεποίθηση μέσα τους ότι δεν μπορούν να φύγουν».
