Συγκινεί η Σάντρα Μπούλοκ για τον σύντροφό της: «Είχα αρχίσει να τον πενθώ τέσσερα χρόνια πριν πεθάνει»
Για πρώτη φορά μίλησε δημόσια η Σάντρα Μπούλοκ για την απώλεια του συντρόφου της, Μπράιαν Ράνταλ, τρία χρόνια μετά τον θάνατό του. Ο φωτογράφος έφυγε από τη ζωή τον Αύγουστο του 2023, σε ηλικία 57 ετών, έπειτα από τη μάχη που έδωσε με την ALS.
Η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός ήταν καλεσμένη στο podcast «SmartLess», όπου αναφέρθηκε αρχικά στην απόφαση να κρατήσει μακριά από τη δημοσιότητα το σοβαρό πρόβλημα υγείας του συντρόφου της. Όπως εξήγησε, αυτή ήταν δική του επιθυμία.
«Μου ζήτησε να μην το μοιραστώ. Ξέρω γιατί μου το ζήτησε», ανέφερε χαρακτηριστικά η Σάντρα Μπούλοκ, παραδεχόμενη ωστόσο ότι η συγκεκριμένη απόφαση του Ράνταλ «την απομόνωσε σε όλη αυτή τη διαδικασία».
Σύμφωνα με όσα αποκάλυψε, το μοναδικό πρόσωπο που γνώριζε για την κατάσταση της υγείας του ήταν η αδερφή της, Γκεζίνε Μπούλοκ-Πράντο. Η ίδια πίστευε αρχικά ότι μπορούσε να διαχειριστεί όσα συνέβαιναν χωρίς να ενημερώσει κανέναν άλλο από το περιβάλλον της.
Στην πορεία, όμως, τα πράγματα έγιναν πολύ πιο δύσκολα. Η Σάντρα Μπούλοκ κλήθηκε να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα τη σοβαρή επιδείνωση της υγείας του συντρόφου της και την ανατροφή των δύο παιδιών της μέσα στην περίοδο της πανδημίας του κορωνοϊού.
Η ίδια περιέγραψε εκείνη την περίοδο ως «έναν συνδυασμό τριών πραγμάτων που ήταν αρκετά σκοτεινός».
Όπως αποκάλυψε στη συνέχεια, κάποια στιγμή αποφάσισε να ανοιχτεί σε κοντινά της πρόσωπα και να μιλήσει για όσα βίωνε. Ανάμεσα στους φίλους στους οποίους εκμυστηρεύτηκε την κατάσταση ήταν η Τζένιφερ Άνιστον αλλά και η Αμάντα Άνκα, σύζυγος του Τζέισον Μπέιτμαν, ενός από τους παρουσιαστές του «SmartLess».
Μέχρι να φτάσει, όμως, στο σημείο να μοιραστεί με άλλους την πραγματικότητα που αντιμετώπιζε, η ηθοποιός είχε ήδη αρχίσει να συμφιλιώνεται με την ιδέα ότι ο Μπράιαν Ράνταλ επρόκειτο να φύγει από τη ζωή.
Μιλώντας για το πένθος που είχε αρχίσει να βιώνει πολύ πριν από τον θάνατό του, η Σάντρα Μπούλοκ εξομολογήθηκε:
«Νομίζω ότι, στο σημείο όπου βρισκόταν στη διαδρομή του, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά, είχα αρχίσει να πενθώ τον Μπράιαν τέσσερα χρόνια πριν πεθάνει. Κάτι είχε αλλάξει. Ο άνθρωπός μου έφυγε πολύ νωρίτερα από το σώμα του. Δεν νομίζω ότι το είχα πραγματικά διαχειριστεί αυτό μέχρι μετά τον θάνατό του, γιατί μέχρι τότε απλώς βρίσκεσαι πάνω σε έναν διάδρομο και συνεχίζεις».
