Ανατριχιάζει ο Χατζηπαναγιώτης για το θαύμα που βίωσε: «Η Παναγιά και ο Ταξιάρχης με ξαναγύρισαν στη ζωή»
από την Λένα Αλεξίου
Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος παγώνει. Που η ζωή κρέμεται από μια ανάσα. Που όλα όσα θεωρούσες δεδομένα καταρρέουν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Μια τέτοια στιγμή έζησε ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, περνώντας το πιο σκοτεινό κεφάλαιο της ζωής του. Ένα κεφάλαιο που λίγο έλειψε να είναι και το τελευταίο. Ο αγαπημένος ηθοποιός υπέστη καρδιακή ανακοπή πριν από κάποιο διάστημα και μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου υποβλήθηκε σε ένα εξαιρετικά σοβαρό χειρουργείο. Εκεί, ανάμεσα σε φορεία που έτρεχαν, φώτα χειρουργείου και φωνές γιατρών, έδωσε τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του. Μια μάχη σιωπηλή, γεμάτη πόνο, φόβο, αλλά και μια απροσδόκητη γαλήνη.
«Πάθατε ανακοπή…»
Μέσα από μια συγκλονιστική ανάρτηση στο Instagram, ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης έκανε τον προσωπικό του απολογισμό και ευχαρίστησε δημόσια τους ανθρώπους που του έσωσαν τη ζωή. Λόγια που διαβάζονται με κομμένη την ανάσα, λέξεις που μυρίζουν νοσοκομείο, αγωνία και… θαύμα. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια περιγράφει τη στιγμή που βρέθηκε μέσα σε ασθενοφόρο, έπειτα σε ένα φορείο που έτρεχε, με τη γιατρό να του λέει ψύχραιμα: «Πάθατε ανακοπή, πάμε στο χειρουργείο για αγγειοπλαστική, αν χρειαστεί θα σας διασωληνώσουμε…». Εκείνος ψιθύρισε μόνο: «Όχι διασωλήνωση…». Κι ενώ το φορείο έτρεχε, στα αυτιά του ακουγόταν το bye bye love από το All That Jazz και ο ίδιος προσευχόταν.
Το κρίσιμο χειρουργείο
Στο χειρουργείο, μέσα στον πανικό και την αγωνία, εμφανίστηκε –όπως ο ίδιος λέει– «ο επί γης άγγελός του», ο γιατρός Κωστής Ραϊσάκης. «Χρήστο, σε παρακαλώ ακίνητος… θα προσπαθήσουμε να ανοίξουμε την αρτηρία», του είπε. Και τότε συνέβη κάτι παράδοξο: αντί για πανικό, ήρθε μια βαθιά, ανεξήγητη ηρεμία. Μια γαλήνη που, όπως του είπαν αργότερα οι γιατροί, είναι εξαιρετικά σπάνια σε τόσο κρίσιμες καταστάσεις. Δεν τον έβλεπε, μόνο τον άκουγε. Και κάθε φορά που ο πόνος γινόταν αφόρητος, άκουγε τη φωνή: «Μπράβο Χρήστο, μπράβο… είναι υπέροχο που πονάς, η καρδιά είναι ζωντανή». Μέχρι το τέλος. Μέχρι τη φράση που έφερε τη λύτρωση: «Μπράβο Χρήστο, τα καταφέραμε».Δίπλα, ένας νεαρός καρδιολόγος, ο Μανώλης, ανακουφισμένος, είπε: «Για κάτι τέτοιες στιγμές αξίζει η καρδιολογία». Λίγες ημέρες αργότερα, σε έναν υπέρηχο, ο Χρήστος τον αναγνώρισε. «Πώς να σε ξεχάσω;» του είπε. «Είπες την ωραιότερη ατάκα της βραδιάς». Με λόγια γεμάτα ευγνωμοσύνη, ο ηθοποιός ευχαρίστησε όλους τους γιατρούς και τους νοσηλευτές και ιδιαίτερα τον γιατρό που του έσωσε τη ζωή. Μα η εξομολόγηση κορυφώνεται εκεί όπου η λογική συναντά την πίστη:«Είχα εκείνο το βράδυ παραστάτες βοηθούς μου την Παναγιά και τον Ταξιάρχη. Μου κρατούσαν το χέρι. Με ξαναγύρισαν…».
Η νέα σελίδα
Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης γύρισε πίσω. Και δεν γύρισε ίδιος. Όπως ο ίδιος παραδέχεται, πολλά άλλαξαν από εκείνο το βράδυ. Το μεγαλύτερο κέρδος; Επέστρεψε απαλλαγμένος από τον φόβο του θανάτου. «Τώρα είμαι πραγματικά ελεύθερος», γράφει. Θα ζήσει όσο του είναι γραφτό, χωρίς φόβους.Και κλείνει με στίχους του Οδυσσέα Ελύτη, σαν μια υπόσχεση ζωής μετά την καταιγίδα. Γιατί όταν έχεις κοιτάξει το τέλος στα μάτια και έχεις επιστρέψει, τότε κάθε μέρα είναι δώρο. Κάθε ανάσα, ένα μικρό θαύμα.
