Χωρίς άντρα από το 2004 η Χαρούλα Αλεξίου: Η υιοθεσία του γιου της και η απόφαση να σταματήσει το τραγούδι
Για την προσωπική της ζωή, την υιοθεσία του γιου της, τη σχέση της με τη φωνή της, αλλά και την απόφαση να απομακρυνθεί από το τραγούδι μίλησε η Χάρις Αλεξίου σε μία ιδιαίτερα εξομολογητική συνέντευξη.
Η σπουδαία ερμηνεύτρια βρέθηκε το βράδυ της Τρίτης 29 Σεπτεμβρίου στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά», όπου αναφέρθηκε σε σημαντικούς σταθμούς τόσο της προσωπικής όσο και της επαγγελματικής της πορείας.
Μεταξύ άλλων, μίλησε για τις σχέσεις και τους δύο γάμους της, αποκαλύπτοντας πως από το 2004 είναι μόνη της. Παράλληλα, αναφέρθηκε με συγκίνηση στην υιοθεσία του γιου της, Μάνου, ενώ εξήγησε και πώς οδηγήθηκε στην απόφαση να σταματήσει τις ζωντανές εμφανίσεις, όταν άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι η φωνή της δεν της επέτρεπε πλέον να αποδίδει τα τραγούδια με τον τρόπο που η ίδια επιθυμούσε.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, η Χάρις Αλεξίου σχολίασε ακόμη την αγάπη του κοινού για τον Γιώργο Μαζωνάκη, εξέφρασε την άποψή της για τη θέση των ράπερ στη σύγχρονη μουσική σκηνή και μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει την ιδέα του θανάτου.
«Από το 2004 είμαι μόνη μου»
Μιλώντας για την προσωπική της ζωή και για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται πλέον τον έρωτα, η Χάρις Αλεξίου αποκάλυψε πως εδώ και περισσότερα από 20 χρόνια δεν βρίσκεται σε σχέση.
«Στην αρχή ήμουν από αυτές τις γυναίκες που ερωτεύονται και πέφτουν στα πατώματα. Ο έρωτας κρατάει δυστυχώς πολύ λίγο, αυτή η φλόγα. Στον γάμο γινόμαστε αδέρφια, καλοί φίλοι. Νοιάζεται ο ένας για τον άλλον. Αυτό είναι αρκετό, γιατί ο έρωτας είναι παλιάνθρωπος, ο έρωτας δεν είναι εντάξει. Αν ήταν άνθρωπος δεν θα ήταν εντάξει. Έρχεται σου κλέβει πράγματα και σου δίνει ζωή. Η αγάπη είναι άλλο πράγμα. Θα σου πω ένα πράγμα, μιας και είμαστε αργά εδώ. Από το 2004 είμαι μόνη μου. Είναι πολλά χρόνια, κάτι σημαίνει αυτό. Δεν χρειάζεται πολλή ανάλυση. Μου λένε καμιά φορά “οι άντρες φοβούνται τις γυναίκες που…”. Τι είναι αυτά; Τις φοβούνται; Εμείς θέλουμε να έχουμε έναν μάγκα, να μη φοβάται ρε παιδί μου. Τον άλλον που φοβάται τι να τον κάνω;».
Στη συνέχεια, η ερμηνεύτρια αναφέρθηκε στους δύο γάμους της, εξηγώντας πως ο καθένας είχε διαφορετική αφετηρία και διαφορετική δυναμική.
«Ο πρώτος μου γάμος ήταν από έρωτα, ο δεύτερος ξεκίνησε από φιλία, είχε άλλη ποιότητα. Το άλλο ήταν χαζό. Ήμουν 20 χρόνων, ήταν ένας ωραίος, ψηλός, με ωραία μαλλιά».
«Η υιοθεσία του γιου μου είναι το μεγαλύτερό μου καρδιοχτύπι»
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η στιγμή κατά την οποία η Χάρις Αλεξίου μίλησε για τον γιο της, Μάνο, και την απόφασή της να προχωρήσει στην υιοθεσία του.
Η ίδια χαρακτήρισε την εμπειρία αυτή ως μία από τις σημαντικότερες και εντονότερες στιγμές ολόκληρης της ζωής της.
«Η υιοθεσία του γιου μου είναι το μεγαλύτερό μου καρδιοχτύπι της ζωής μου. Δεν το θυμάμαι πώς ήταν. Ο Μάνος γεννήθηκε γιατί θα ερχόταν σε εμένα, εγώ το ήθελα, εγώ το προσευχήθηκα. Ευτυχείς οι άνθρωποι που μπορεί να τους τύχει στη ζωή αυτό που συνέβη σε εμένα».
Τι είπε για τον Γιώργο Μαζωνάκη
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, η Χάρις Αλεξίου αναφέρθηκε στον Γιώργο Μαζωνάκη και στη βαθιά σχέση που φαίνεται πως έχει αναπτύξει με το κοινό του.
Όπως παραδέχτηκε, γνώριζε τον χαρακτήρα και τις ιδιαιτερότητές του, ωστόσο δεν είχε συνειδητοποιήσει το μέγεθος της αγάπης που υπάρχει γύρω από το πρόσωπό του.
«Υπάρχει μια κρυφή αγάπη που δεν το ξέρουμε εμείς. Εγώ δεν ήξερα αυτή τη λατρεία προς τον Γιώργο. Ήξερα ότι είναι ένας γλυκός άνθρωπος. Βλέπαμε τις παραξενιές του. Χαιρόμασταν, παραξενευόμασταν, αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ ότι συμβαίνει αυτό το πράγμα. Φαντάζομαι ότι υπάρχουν και άλλοι. Μην ξεχνάς τι πάθαμε με τον Λεξ. Τι έκανε αυτό το παιδί; Πώς γέμισε αυτό το στάδιο; Πού ήταν αυτός ο άνθρωπος και δεν τον είχαμε πάρει είδηση; Υπάρχουν κόσμοι που δεν ερχόμαστε σε επαφή μαζί τους».
Η στιγμή που αποφάσισε να σταματήσει το τραγούδι
Η Χάρις Αλεξίου μίλησε επίσης για το πρόβλημα που αντιμετώπισε με τη φωνή της και για τη δύσκολη απόφαση να σταματήσει τις ζωντανές εμφανίσεις.
Όπως περιέγραψε, είχε επισκεφθεί γιατρό στην Αθήνα, καθώς ένιωθε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, χωρίς μέχρι τότε να έχει πάρει κάποια ξεκάθαρη απάντηση.
Η καθοριστική στιγμή, όπως αποκάλυψε, ήρθε όταν τραγούδησε μαζί με τον Σταύρο Ξαρχάκο και συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε πλέον να αποδώσει ορισμένα από τα τραγούδια που αγαπούσε με τον τρόπο που ήθελε.
«Θυμάμαι που είχα πάει σε έναν γιατρό εδώ στην Αθήνα και του έλεγα ότι “δεν μου βρίσκουν κάτι” και μου είπε ότι “εσύ έχεις πολύ καιρό πρόβλημα με τη φωνή σου”. Δεν μου άρεσε καθόλου αυτό που άκουσα. Δηλαδή συνέβαινε αυτό και δεν το καταλάβαινα; Την απόφαση να σταματήσω την πήρα όταν τραγούδησα με τον Σταύρο Ξαρχάκο. Έλεγα κάποια τραγούδια που τα λάτρευα και δεν μπορούσα να τα αποδώσω, κάποια για τα οποία εγώ έλιωνα όταν τα έλεγα. Είχε αρχίσει να σκληραίνει η φωνή μου και είπα ότι “δεν γίνεται άλλο”. Η σχέση μου με το τραγούδι και η αγάπη μου γι’ αυτό δεν θα σταματήσει ποτέ. Δεν γίνεται, αλλά εγώ το έχω κάνει και πάρα πολλά χρόνια. Δηλαδή δεν λέμε “πέθανε νέο το παιδί”. Κατάλαβες; Τι κρίμα, ας πούμε. Φτάνει, γίνομαι 76. Δηλαδή πόσο πια; Πόσο; Το χάρηκα, το απόλαυσα, του έδωσα πράγματα, μου έδωσε».
«Οι ράπερς είναι το πιο ζωντανό κύτταρο που έχουμε στο τραγούδι»
Η Χάρις Αλεξίου αναφέρθηκε και στη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα, κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στους ράπερ και στη θέση που κατέχουν σήμερα στο ελληνικό τραγούδι.
Η ίδια υπερασπίστηκε τη συγκεκριμένη μουσική έκφραση, χαρακτηρίζοντας το ραπ ως τραγούδι διαμαρτυρίας.
«Όχι να λέμε “και ποιοι είναι οι ράπερς”, είναι αυτή τη στιγμή το πιο ζωντανό κύτταρο που έχουμε στο τραγούδι. Το ραπ είναι τραγούδι διαμαρτυρίας».
«Δεν φοβήθηκα ποτέ τον θάνατο»
Κλείνοντας, η Χάρις Αλεξίου μίλησε ανοιχτά για τη σχέση της με την ιδέα του θανάτου, εξηγώντας πως δεν υπήρξε ποτέ κάτι που τη φόβιζε.
Αναφέρθηκε στις απώλειες των γονιών της σε ιδιαίτερα νεαρές ηλικίες, καθώς η μητέρα της έφυγε από τη ζωή πριν συμπληρώσει τα 50 και ο πατέρας της σε ηλικία μόλις 35 ετών.
Παρά τις εμπειρίες αυτές, όπως εξήγησε, η ίδια δεν σκέφτεται τον θάνατο ούτε επιτρέπει στην ηλικία της να καθορίζει τις επαγγελματικές αποφάσεις που μπορεί να πάρει.
«Δεν φοβήθηκα ποτέ τον θάνατο. Η μητέρα μου “έφυγε” ούτε 50 ετών και ο πατέρας μου 35. Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι θα πεθάνω και τώρα λέω “ας μην αναλάβω αυτή τη δουλειά γιατί δεν είναι για την ηλικία μου”. Δεν σκέφτομαι ότι θα πεθάνω, δεν θα πεθάνω».
