Κηδεία Μαστροκώστα: H στιγμή που άνοιξαν το φέρετρο-Το τελευταίο φιλί του Δέλλα στη Γωγώ του
Σκηνές βαθιάς συγκίνησης και σπαραγμού εκτυλίχθηκαν στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στο Ελληνικό, στο τελευταίο αντίο της Γωγώς Μαστροκώστα. Συγγενείς, φίλοι και άνθρωποι που τη γνώρισαν από κοντά αποχαιρέτησαν τη γυναίκα που πάλεψε γενναία για χρόνια με τον καρκίνο, μέχρι την τελευταία της ανάσα.
Η πιο σπαρακτική στιγμή της ημέρας ήρθε λίγο πριν ολοκληρωθεί η εξόδιος ακολουθία. Μέσα στην κατάμεστη εκκλησία, όπου επικρατούσε απόλυτη σιωπή, άνοιξε το λευκό φέρετρο της Γωγώς Μαστροκώστα και ο Τραϊανός Δέλλας πλησίασε αργά για να την αποχαιρετήσει για τελευταία φορά.
Με βλέμμα χαμένο και μάτια γεμάτα δάκρυα, έσκυψε πάνω από τη σορό της γυναίκας που αγάπησε όσο τίποτα άλλο στη ζωή του και της χάρισε ένα τελευταίο φιλί. Ένα φιλί αποχαιρετισμού, γεμάτο αγάπη, ευγνωμοσύνη, πόνο και όλες τις αναμνήσεις που έχτισαν μαζί μέσα στα χρόνια.
Για λίγα δευτερόλεπτα, ο χρόνος μέσα στην εκκλησία έμοιαζε να σταματά. Κανείς δεν μιλούσε. Μόνο λυγμοί και αναφιλητά ακούγονταν από ανθρώπους που δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους βλέποντας έναν άντρα να αποχαιρετά τον μεγάλο έρωτα της ζωής του.
Στο πλευρό του βρισκόταν η κόρη τους, Βικτώρια, η οποία προσπαθούσε να σταθεί δυνατή μπροστά στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής της, ενώ συγγενείς και φίλοι αγκάλιαζαν ο ένας τον άλλον, αδυνατώντας να πιστέψουν την απώλεια της Γωγώς.
Ο σπαρακτικός επικήδειος του Δέλλα που λύγισε τους πάντες
Λίγη ώρα νωρίτερα, ο Τραϊανός Δέλλας είχε εκφωνήσει έναν επικήδειο που συγκλόνισε όσους βρέθηκαν μέσα στον ναό. Με τρεμάμενη φωνή και εμφανώς καταρρακωμένος, μίλησε για τη γυναίκα που στάθηκε δίπλα του σε όλες τις στιγμές της ζωής τους, αποκαλώντας τη «μωρό» του, όπως έκανε από την πρώτη μέρα που γνωρίστηκαν.
«Τις περισσότερες φορές σε φώναζα “μωρό μου”, γιατί από τη μέρα που σε γνώρισα το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω. Όπως κάνουν στα μωρά», είπε, λυγίζοντας.
Στη συνέχεια μίλησε για τη γέννηση της κόρης τους, Βικτώριας, εξηγώντας πως τότε ένιωσε πως είχε «δύο μωρά» να προστατεύει και να αγαπά με όλη του την ψυχή.
«Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, τη Βικτώρια. Έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω. Το καθένα ήθελε τη δική του φροντίδα αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για εσάς», ανέφερε, κάνοντας ολόκληρη την εκκλησία να δακρύσει.
Ο πρώην ποδοσφαιριστής μίλησε ακόμη για τη ζωή που έχτισαν μαζί, για τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν χέρι-χέρι και για την υπόσχεση που της είχε δώσει πως δεν θα την αφήσει ποτέ μόνη.
«Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή όπως την φανταζόμουν. Παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στον δρόμο μας, ήμασταν μαζί κρατώντας ο ένας τον άλλον. Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ. Ούτε στιγμή. Πάντα είσαι στο μυαλό μου και πάντα η προτεραιότητά μου, γιατί είσαι το μωρό μου», είπε με φωνή που έσπαγε από τη συγκίνηση.
Η πιο συγκλονιστική στιγμή του επικήδειου ήρθε όταν αναφέρθηκε στη μάχη που έδωσαν μαζί απέναντι στην ασθένεια.
«Αγάπη μου, άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου έλεγα “μη φοβάσαι, θα πάρω μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε και θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια”. Και βγήκαμε όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε σε ωκεανό», είπε, ενώ οι λυγμοί μέσα στην εκκλησία έγιναν ακόμη πιο έντονοι.
Και συνέχισε: «Και πάλι σου είπα “μη φοβάσαι, είμαι δίπλα σου, εσύ μόνο κολύμπα”. Και το έκανες. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά πιο δυνατά και στο τελευταίο σ’ έχασα από δίπλα μου».
Κλείνοντας τον επικήδειό του, κοίταξε για τελευταία φορά το λευκό φέρετρο και ψιθύρισε λόγια που ράγισαν καρδιές:
«Ξεκουράσου αγάπη μου γιατί κουράστηκες πάρα πολύ και πέτα. Πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια, μακριά από κάθε φθόνο, μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου. Αλλά όπου κι αν είσαι, να ξέρεις πως η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει».
