Κλαίει όλη η Ελλάδα σήμερα για την Μάρω Κοντού: Τι είχε ζητήσει αντί για στέφανα στην κηδεία της; Η σύνδεση με το ορφανοτροφείο και η αιώνια πληγή της
Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοι και άνθρωποι που αγάπησαν τη Μάρω Κοντού θα της πουν σήμερα το τελευταίο «αντίο». Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί στις 11:00 το πρωί στη Μητρόπολη Αθηνών, ενώ στη συνέχεια η ταφή θα πραγματοποιηθεί στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
Η σπουδαία ηθοποιός, που σημάδεψε όσο λίγοι τον ελληνικό κινηματογράφο και το θέατρο, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών, αφήνοντας πίσω της μια τεράστια καλλιτεχνική παρακαταθήκη. Τον επικήδειο λόγο θα εκφωνήσει ο πρόεδρος της Βουλής, Νικήτας Κακλαμάνης, ο οποίος διατηρούσε μαζί της στενή φιλική σχέση επί σειρά ετών.
Ιδιαίτερο συμβολισμό έχει και η τελευταία επιθυμία της οικογένειας, καθώς αντί στεφάνων ζητήθηκε όσοι επιθυμούν να τιμήσουν τη μνήμη της να ενισχύσουν οικονομικά το Κέντρο Βρεφών «Μητέρα», έναν οργανισμό με τον οποίο η ίδια είχε συνδεθεί ουσιαστικά και συναισθηματικά.
Η μεγάλη πληγή της ζωής της και η αγάπη για τα παιδιά
Η επιλογή αυτή μόνο τυχαία δεν ήταν. Η Μάρω Κοντού είχε διατελέσει πρόεδρος του Κέντρου Βρεφών «Μητέρα» από το 2004 έως το 2006, μια περίοδο που η ίδια χαρακτήριζε από τις πιο σημαντικές της ζωής. Παρότι δεν απέκτησε ποτέ δικά της παιδιά, αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ψυχής και της ενέργειάς της στα βρέφη του ιδρύματος, προσπαθώντας να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσής τους και να εξασφαλίσει ό,τι είχαν ανάγκη.
Η ίδια είχε μιλήσει ανοιχτά για το γεγονός ότι από νεαρή ηλικία γνώριζε πως δεν μπορούσε να γίνει μητέρα. Μάλιστα, είχε ταξιδέψει μέχρι την Ελβετία αναζητώντας μια τελευταία ελπίδα, όμως οι προσπάθειες δεν απέδωσαν καρπούς. Με τα χρόνια έμαθε να συμφιλιώνεται με αυτή την πραγματικότητα, αν και είχε παραδεχθεί πως για μεγάλο διάστημα η αδυναμία της να αποκτήσει παιδιά αποτέλεσε μια βαθιά ψυχολογική πληγή.
Η αγάπη που δεν μπόρεσε να χαρίσει σε δικά της παιδιά την πρόσφερε απλόχερα στα ανίψια της, αλλά και στα εκατοντάδες βρέφη του «Μητέρα». Συχνά περιέγραφε με συγκίνηση τις στιγμές που περνούσε μαζί τους, αποκαλύπτοντας πως το πρώτο χαμόγελο που αντίκρισε από ένα νεογέννητο αγοράκι την ημέρα που ανέλαβε τα καθήκοντά της ήταν αρκετό για να της αλλάξει για πάντα την ψυχολογία.
Κατά τη διάρκεια της θητείας της εργάστηκε με πάθος για την αναβάθμιση του ιδρύματος, αναζητώντας χορηγίες, εξοπλισμό, φάρμακα, τρόφιμα και κάθε απαραίτητο μέσο για τη βελτίωση της καθημερινότητας των παιδιών. Η παρουσία της ολοκληρώθηκε έπειτα από σύγκρουση με την τότε πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας, όταν επέλεξε να μιλήσει δημόσια για τα προβλήματα και τις ελλείψεις που αντιμετώπιζε το ίδρυμα, αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά ότι δεν δίσταζε να υπερασπίζεται όσα πίστευε, ακόμη κι όταν το προσωπικό κόστος ήταν μεγάλο.
