Κλειώ Μαζωνάκη: Η τραγική ιστορία μιας μάνας που λύγισε – Η ιδιαίτερη σχέση με τον γιο της και η μέρα που τα άλλαξε όλα
Από τη Νίκαια και τα οικογενειακά τραπέζια μέχρι τις πρώτες πίστες, τις μεγάλες πρεμιέρες και εκείνο το αξέχαστο ζεϊμπέκικο που χόρεψε η Κλειώ Μαζωνάκη στο Κατράκειο. Η σχέση μιας μητέρας με τον πρωτότοκο γιο της πέρασε από την απόλυτη λατρεία και τη σχεδόν καθημερινή επαφή, σε μια δύσκολη περίοδο σιωπής και απομάκρυνσης.
Μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, η μητέρα του ανεβαίνει τον δικό της Γολγοθά. Δεν τρώει, δεν κοιμάται και δυσκολεύεται να συνειδητοποιήσει ότι η απόσταση που είχε δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια ανάμεσά τους δεν της επέτρεψε να τον πάρει ξανά στην αγκαλιά της και να τον κάνει να κουρνιάσει κοντά της, όπως συνέβαινε παλαιότερα, τότε που όλα μεταξύ τους ήταν μέλι γάλα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο «Θεός Γιώργος» της, όπως συνήθιζε να τον αποκαλεί, ο άνθρωπος που αποτελούσε ολόκληρο τον κόσμο της, δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Και αυτό είναι κάτι που μια μάνα δύσκολα μπορεί να αποδεχθεί. Θέλει, όπως αναφέρεται, να πληρώσουν όσοι θεωρεί υπεύθυνους για όσα οδήγησαν στον θάνατο του παιδιού της. Η δυναμική Κλειώ Μαζωνάκη μπορεί να αισθάνεται ότι έχασε χρόνια από τη ζωή της μαζί με τον γιο της, όμως δεν προτίθεται να αφήσει όσα συνέβησαν χωρίς απαντήσεις και θέλει η έρευνα να φτάσει μέχρι τέλους.
Για δεκαετίες η Κλειώ Μαζωνάκη επέλεγε να βρίσκεται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Σήμερα, όμως, το ενδιαφέρον έχει στραφεί αναπόφευκτα επάνω της. Η ζωή της ήταν πάντοτε προσανατολισμένη στην οικογένειά της, στον σύζυγό της Μανώλη και στα τρία παιδιά τους, τον Γιώργο, τη Βάσω και τη Μαρία. Αυτοί ήταν ανέκαθεν το κέντρο του κόσμου της και γύρω από εκείνους κινούνταν η καθημερινότητά της.
Μέσα σε αυτή την οικογένεια, ωστόσο, ο πρωτότοκος γιος της είχε μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά της, κάτι που η ίδια δεν προσπάθησε ποτέ να κρύψει. Από τότε που ήταν μικρό παιδί, ο Γιώργος αποτελούσε τη μεγάλη αδυναμία της. Τον καμάρωνε και τον περίμενε πάντα με μια μεγάλη αγκαλιά.
Η Κλειώ Μαζωνάκη γνώριζε τους κινδύνους της νύχτας, ακόμη κι αν η ίδια δεν ανήκε σε αυτόν τον κόσμο. Τους είχε αντιληφθεί από νωρίς και γι’ αυτό, στα πρώτα επαγγελματικά βήματα του γιου της, δεν τον άφηνε σχεδόν ποτέ μόνο. Τον ακολουθούσε, τον παρακολουθούσε να εξελίσσεται και να ανθίζει καλλιτεχνικά.
Και ο Γιώργος Μαζωνάκης, από την πλευρά του, δεν έκρυψε ποτέ τη δική του αδυναμία στη μητέρα του. Την έψαχνε ανάμεσα στο κοινό, την ήθελε κοντά του στις εμφανίσεις του, της αφιέρωνε τραγούδια και πολλές φορές κατέβαινε από την πίστα μόνο και μόνο για να τη φιλήσει. Και εκείνη ήταν πάντα εκεί. Η Κλειώ του.
Η γυναίκα πίσω από τον «Μαζώ»
Πριν ο Γιώργος Μαζωνάκης μετατραπεί σε ένα από τα πλέον εκκεντρικά και αναγνωρίσιμα πρόσωπα της ελληνικής πίστας, πριν από τα φώτα, τα ιδιαίτερα κοστούμια, τις ανατρεπτικές εμφανίσεις και τα sold out, υπήρχε ένα παιδί από τη Νίκαια.
Και πίσω από εκείνο το παιδί βρίσκονταν οι γονείς του: η Κλειώ και ο Μανώλης.
Οι πληροφορίες γύρω από την προσωπική ζωή της Κλειώς είναι περιορισμένες, ακριβώς επειδή η ίδια δεν επιδίωξε ποτέ να γίνει δημόσιο πρόσωπο. Οι περισσότερες αναφορές ανθρώπων από το στενό περιβάλλον της αφορούν κυρίως τον ρόλο της ως μητέρας και τη δυνατή σχέση που είχε με τα παιδιά της.
Αν υπάρχει μία εικόνα που μπορεί να συνοψίσει τη σχέση της με τον Γιώργο, είναι εκείνος πάνω στη σκηνή και εκείνη λίγο πιο κάτω να τον κοιτάζει και να τον καμαρώνει.
Για την Κλειώ, όμως, δεν ήταν ποτέ απλώς ο «Μαζώ». Ήταν ο Γιώργος της.
Ο πρωτότοκος ήταν πάντα ο μεγάλος της καημός
Ο Γιώργος είχε ξεχωριστή θέση μέσα στην οικογένεια και ο ίδιος δεν προσπάθησε ποτέ να το αποκρύψει.
Από τα πρώτα κιόλας χρόνια της καριέρας του, οι γονείς του τον ακολουθούσαν στις εμφανίσεις του. Βρίσκονταν στα νυχτερινά κέντρα, στις συναυλίες και στις μεγάλες στιγμές της καριέρας του, τον ενθάρρυναν και τον συμβούλευαν όποτε ζητούσε τη γνώμη τους. Και τη ζητούσε συχνά, ιδιαίτερα από τη μητέρα του, καθώς εμπιστευόταν το ένστικτό της.
Την Πρωτοχρονιά του 2017, ο φωτογραφικός φακός είχε καταγράψει τους γονείς του στο νυχτερινό κέντρο όπου εμφανιζόταν. Εκείνο το βράδυ ο Γιώργος κατέβηκε από τη σκηνή, πλησίασε το τραπέζι τους και φίλησε τη μητέρα του μπροστά σε όλο τον κόσμο.
Ήταν ένα από εκείνα τα φιλιά που θυμίζουν πως ένας γιος, ανεξαρτήτως ηλικίας, μπορεί για λίγες στιγμές να επιστρέψει ξανά στον ρόλο του παιδιού.
Η Κλειώ ήταν η «φωνή» του σπιτιού
Στην τελευταία μεγάλη τηλεοπτική συνέντευξη που είχε δώσει στον Τάσο Τρύφωνος, ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε κάνει μια χαρακτηριστική αναφορά στην οικογένειά του.
«Ο πατέρας μου είναι ουδέτερος, υποστήριζε πάντα τη μαμά ο μπαμπάς».
Με αυτή τη φράση έδινε την εικόνα μιας οικογένειας στην οποία η Κλειώ είχε ισχυρή παρουσία και η γνώμη της είχε ιδιαίτερη βαρύτητα.
Ήταν η γυναίκα που γνώριζε τι συνέβαινε καθημερινά μέσα στο σπίτι, καθώς βρισκόταν περισσότερο χρόνο με τα παιδιά, την ώρα που ο πατέρας τους απουσίαζε αρκετές ώρες λόγω δουλειάς.
Σύμφωνα και με την εικόνα που είχε μεταφέρει ο ίδιος ο Γιώργος, η μητέρα του αποτελούσε κατά κάποιον τρόπο τον άξονα γύρω από τον οποίο περιστρεφόταν ολόκληρη η οικογένεια. Ίσως γι’ αυτό και η μετέπειτα ρήξη ανάμεσά τους αποδείχθηκε τόσο οδυνηρή.
Στην ίδια συνέντευξη στον Τάσο Τρύφωνος ο τραγουδιστής είχε περιγράψει μια οικογένεια με χιούμορ και χαλαρές στιγμές. Δεν παρουσίαζε ένα σπίτι που ήταν ανέκαθεν διαλυμένο, αλλά μια οικογένεια που κάποτε υπήρξε πολύ δεμένη.
Τα τελευταία χρόνια, χωρίς τον Γιώργο στη ζωή της όπως παλιά, η Κλειώ περνούσε το δικό της προσωπικό δράμα. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται, το εκμυστηρευόταν κυρίως στον σύζυγό της και στις δύο κόρες τους. Δεν είχε χάσει απλώς την ηρεμία του οικογενειακού σπιτιού. Έβλεπε έναν δεσμό που είχε οικοδομηθεί μέσα σε δεκαετίες να φτάνει στα άκρα.
Ο γιος της μιλούσε δημοσίως για πίκρα, ψυχρότητα και απομάκρυνση, ενώ εκείνη άκουγε τα λόγια του και βίωνε τη δική της στενοχώρια μακριά από τις κάμερες.
Για αρκετούς μήνες μέσα στη χρονιά η Κλειώ άφηνε το σπίτι στη Νίκαια και μετακόμιζε μακριά από την Αθήνα, στο δικό της καταφύγιο στα Λουτρά της Ωραίας Ελένης, στην Κορινθία.
Εκεί υπήρχαν καλοκαίρια, αυλή, φαγητό, φίλοι, συγγενείς, κουβέντες, θάλασσα και το γνώριμο συναίσθημα πως, όσο κι αν μεγαλώσουν τα παιδιά, το πατρικό παραμένει το μέρος στο οποίο όλοι μπορούν κάποια στιγμή να επιστρέψουν.
Της άρεσε να περιποιείται τον κήπο και να απολαμβάνει την ηρεμία δίπλα στη θάλασσα. Της άρεσε, επίσης, να περιμένει τον Γιώργο να φτάσει μετά το τέλος των εμφανίσεών του, γνωρίζοντας ότι εκεί θα μπορούσε επιτέλους να τον χαρεί περισσότερο.
Το συγκεκριμένο σπίτι αποτελούσε μεγάλη της αδυναμία, όπως και η μαγειρική, μια αγάπη που είχε κληρονομήσει και ο Γιώργος.
Το σπίτι αυτό, μάλιστα, ήταν δώρο του ίδιου του τραγουδιστή προς τη μητέρα του. Όταν εκείνη του είχε εκφράσει πόσο της άρεσε, ο Γιώργος φρόντισε να το αποκτήσει και να το ανακαινίσει με βάση τις επιθυμίες της. Και η Κλειώ τού ήταν πάντοτε ευγνώμων γι’ αυτό.
Το ίδιο σπίτι, όμως, που κάποτε ήταν συνδεδεμένο με οικογενειακές συγκεντρώσεις και γέλια, βυθίστηκε αργότερα στο πένθος.
Εκεί βρισκόταν η Κλειώ Μαζωνάκη όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο του παιδιού της, το απόγευμα της 9ης Σεπτεμβρίου, πριν φύγει εσπευσμένα για την Αθήνα.
Τι κοινό είχαν μάνα και γιος
Οι δυο τους έμοιαζαν πολύ ως χαρακτήρες.
Παρορμητικοί, αυθόρμητοι, εξωστρεφείς και ιδιαίτερα εκρηκτικοί όταν κάτι τους ενοχλούσε. Τα συζητούσαν όλα μεταξύ τους.
Όποιος έχει παρακολουθήσει τις εμφανίσεις και τις φωτογραφίες του Γιώργου Μαζωνάκη γνωρίζει ότι η σχέση του με το ντύσιμο δεν υπήρξε ποτέ συμβατική. Κάτι αντίστοιχο ίσχυε και για την Κλειώ. Ήταν μια γυναίκα που δεν φοβόταν να τολμήσει, κοκέτα, με αγάπη για τα έντονα ρούχα, τα κοσμήματα και τη φροντισμένη εμφάνιση.
Ο Γιώργος μπορεί πολλές φορές να πήγε αυτή την αγάπη για το ιδιαίτερο ντύσιμο στα άκρα, όμως από τη μητέρα του είχε μάθει κάτι πολύ συγκεκριμένο: να κάνει πάντα αυτό που θέλει και να μην επηρεάζεται από τους άλλους.
«Με λένε Γιώργο Μαζωνάκη, της Κλειώς και του Εμμανουήλ. Αμέ!»
Η φράση αυτή είχε ακουστεί σε ένα χιουμοριστικό οικογενειακό βίντεο.
Η νύχτα που η μητέρα του έγινε πρωταγωνίστρια
Ήταν 1η Σεπτεμβρίου 2022 στο Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης τραγουδούσε τις «Ώρες Μικρές» και ανάμεσα στο κοινό βρίσκονταν οι γονείς του.
Κάποια στιγμή διέκοψε τους μουσικούς και ζήτησε από τον πατέρα του να βοηθήσει τη μητέρα του να ανέβει στη σκηνή.
Τότε είπε με το χαρακτηριστικό του χιούμορ:
«…να ανέβει η μάνα μου στη σκηνή να χορέψει ένα ζεϊμπέκικο άμα γουστάρει…»!
Η Κλειώ ανέβηκε στη σκηνή και χόρεψε για τον γιο της.
Ο Γιώργος γονάτισε μπροστά της και της τραγούδησε, ενώ το κοινό χειροκροτούσε.
Για λίγα λεπτά, η γυναίκα που είχε επιλέξει να περνά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της μακριά από τα φώτα βρέθηκε στο επίκεντρο της μεγαλύτερης σκηνής του γιου της.
Δεν ήταν απλώς ένα ζεϊμπέκικο. Ήταν μια δημόσια εκδήλωση της σχέσης και της αγάπης τους.
«Έλα ρε Κλειώ… Αυτή είναι η μάνα μου».
Η οικογενειακή ρήξη – Το πιο δύσκολο σταυροδρόμι
Στη συνέχεια, όμως, όλα άλλαξαν.
Η οικογενειακή σύγκρουση του Γιώργου Μαζωνάκη με τις αδελφές του πήρε δικαστική διάσταση, ενώ το 2025 ακολούθησε η υπόθεση που αφορούσε την ακούσια ψυχιατρική εξέταση και νοσηλεία του στο Δρομοκαΐτειο.
«Μια ζωή που γύρισε τούμπα», όπως έλεγε και ο ίδιος ο Μαζωνάκης.
Σε επιστολή που είχε δημοσιοποιηθεί, η Κλειώ και η κόρη της Μαρία ανέφεραν ότι είχαν υποβάλει αίτημα για ακούσια εξέταση, με τη σύμφωνη γνώμη του πατέρα του. Η πλευρά του Γιώργου αμφισβήτησε τη διαδικασία και ακολούθησε τις δικές της νομικές κινήσεις.
Η τραγωδία της μάνας
Εκείνη η περίοδος ήταν από τις δυσκολότερες στη ζωή της.
Η Κλειώ δεν μπορούσε να πιστέψει ότι δύο άνθρωποι που για χρόνια κινούνταν παράλληλα στη ζωή θα βρίσκονταν ξαφνικά σε αντίθετες πλευρές.
Ο Γιώργος μίλησε δημοσίως για τρόμο, προδοσία και για μια οικογένεια την οποία, όπως έλεγε, πλέον δυσκολευόταν να αναγνωρίσει. Είχε αναφέρει ακόμη ότι δεν πίστευε πως θα έφτανε ποτέ στο σημείο να μη μιλά με την οικογένειά του.
Ακόμη και μέσα σε εκείνες τις δύσκολες στιγμές, η Κλειώ εξακολουθούσε να λειτουργεί ως μητέρα. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται, επιχειρούσε να τον πάρει τηλέφωνο, όμως εκείνος της το έκλεινε.
Το τελευταίο διάστημα, πάντως, κάτι έμοιαζε να έχει αλλάξει.
Στην τελευταία του συνέντευξη, παρότι ο Γιώργος Μαζωνάκης μίλησε σκληρά για όσα είχαν προηγηθεί, δεν έδωσε την εικόνα ενός ανθρώπου που είχε πάψει να αγαπά την οικογένειά του. Είπε ότι δεν θα σταματήσει ποτέ να την αγαπά και ότι μέσα του εξακολουθούσε να υπάρχει μια ελπίδα.
Πέρα από τις δικαστικές διαμάχες, τα εξώδικα και τις δημόσιες δηλώσεις υπήρχε μια σχέση που είχε ξεκινήσει από την παιδική του ηλικία. Και τέτοιοι δεσμοί δεν διαγράφονται εύκολα.
Το τι πραγματικά μπορεί να συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες μιας οικογένειας και ποιες αιτίες μπορούν να οδηγήσουν σε τέτοιες ανατροπές είναι κάτι που μόνο οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι μπορούν να γνωρίζουν.
Ο ίδιος ο Μαζωνάκης είχε, πάντως, δηλώσει ότι δεν σκόπευε να σταματήσει τις δικαστικές διαδικασίες με την οικογένειά του.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Μετά τον χαμό του γιου της
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2026, η Κλειώ βρέθηκε μαζί με τον Μανώλη, τη Βάσω και τη Μαρία στην κηδεία του Γιώργου στη Νίκαια.
Η εικόνα της δεν χρειαζόταν πολλές περιγραφές.
Ήταν μια μητέρα χαμένη μέσα στο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί για να αποχαιρετήσει το παιδί της. Υποβασταζόμενη, τον συνόδευσε στην τελευταία του κατοικία.
Από εκείνη την ημέρα, οι ώρες που περνά είναι ιδιαίτερα δύσκολες, καθώς προσπαθεί ακόμη να αντιληφθεί το τέλος και τον τρόπο με τον οποίο συνέβησαν όλα.
Στην κηδεία υπήρξαν άνθρωποι που σχολίασαν ακόμη και τα σκουλαρίκια ή το μαργαριταρένιο κολιέ της. Μικρότητες, μπροστά στον πόνο μιας μητέρας που αποχαιρετά το παιδί της.
Μετά τον θάνατο του Γιώργου, οι δύο κόρες της βρίσκονται συνεχώς στο πλευρό της και δεν την αφήνουν μόνη.
Τα εγγόνια – Η άλλη μεγάλη χαρά της
Η Μαρία έχει χαρίσει στην οικογένεια εγγόνια και έτσι η Κλειώ έχει εδώ και χρόνια και τον ρόλο της γιαγιάς.
Για έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τόσο μεγάλο μέρος της ζωής του στα παιδιά του, η παρουσία των εγγονών αντιπροσωπεύει μια νέα μορφή οικογενειακής συνέχειας και, σήμερα περισσότερο από ποτέ, μια πηγή παρηγοριάς.
Η Κλειώ Μαζωνάκη πέρασε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή της χωρίς να χρειάζεται να συστηθεί στο κοινό.
Ήταν η μητέρα πίσω από τον καλλιτέχνη.
Όταν η οικογένεια χωρίστηκε σε στρατόπεδα, βρέθηκε μπροστά σε μία από τις πιο δύσκολες δοκιμασίες που μπορεί να γνωρίσει ένας γονιός: να αγαπά το παιδί του και την ίδια στιγμή να βρίσκεται απέναντί του μέσα σε μια βαθιά οικογενειακή σύγκρουση.
Τώρα δεν υπάρχει ούτε πίστα, ούτε πρεμιέρα, ούτε οικογενειακό τραπέζι στο οποίο ο Γιώργος θα περάσει για να τη φιλήσει.
Έχουν απομείνει οι αναμνήσεις.
Η δυνατή σχέση λατρείας
Κάθε φορά που η Κλειώ Μαζωνάκη μιλούσε για τον Γιώργο, το πρόσωπό της έλαμπε.
Για χρόνια παρέμενε διακριτικά πίσω του. Ήταν η πρώτη «φύλακας άγγελός» του, η γυναίκα που τον είδε να μεγαλώνει, να ανοίγει τα φτερά του, να ανεβαίνει στις πίστες και τελικά να εξελίσσεται σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα του ελληνικού τραγουδιού.
Τον συμβούλευε να παραμένει ταπεινός και να συγχωρεί τα λάθη. Ήθελε να τον βλέπει ευτυχισμένο και στην προσωπική του ζωή και πολλές φορές τού γκρίνιαζε για αυτό.
Η σπάνια τηλεοπτική της εμφάνιση στον Γιάννη Πρετεντέρη το 2021 είχε παρουσιάσει μια εντελώς διαφορετική πλευρά του Γιώργου Μαζωνάκη: εκείνη του μικρού αγοριού που μεγάλωσε μέσα σε μια οικογένεια με ισχυρούς δεσμούς, ιδιορρυθμίες, αγάπη και μια φωνή που, όπως έλεγε η ίδια, είχε ξεχωρίσει από πολύ νωρίς.
«Η πρώτη λέξη του Γιώργου δεν ήταν μαμά. Ήταν “μαμ”. Φαΐ ήθελε», είχε πει με τον χαρακτηριστικό αυθορμητισμό της.
Η ίδια τον περιέγραφε ως ένα παιδί που από μικρό είχε μια παράξενη σοβαρότητα.
Φορούσε κοστούμι και γραβάτα και, επειδή θεωρούσε ότι γραβάτα φορούν οι πατεράδες, αποκαλούσε τη γραβάτα «πατέρα». Δεν ήθελε, μάλιστα, κανένας να πειράζει τα ρούχα του.
Μία από τις πλέον χαρακτηριστικές αναμνήσεις της Κλειώς ήταν όταν ο μικρός Γιώργος τραγούδησε το «Υπάρχω» του Στέλιου Καζαντζίδη.
Ήταν μόλις πέντε ετών.
Η μητέρα του θυμόταν ότι καθόταν σταυροπόδι, είχε πάρει ένα ιδιαίτερα σοβαρό ύφος και τραγουδούσε με μια φωνή που κανείς δεν περίμενε να ακούσει από ένα παιδί τέτοιας ηλικίας.
Τότε, όπως είχε αφηγηθεί, η οικογένεια άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι ίσως εκείνο το παιδί δεν ήταν προορισμένο για έναν συνηθισμένο δρόμο.
Η Κλειώ είχε επίσης περιγράψει έναν νεαρό που εργαζόταν παράλληλα με το σχολείο. Πήγαινε στο Λύκειο το πρωί, δούλευε και, σύμφωνα με όσα είχε μεταφέρει η ίδια, οι καθηγητές τής έλεγαν πως το παιδί δεν ήταν φτιαγμένο για τα βιβλία και πως έπρεπε να το αφήσουν να ολοκληρώσει το σχολείο και στη συνέχεια να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο.
Παράλληλα, τόνιζε ότι ο Γιώργος δεν είχε τις συνηθισμένες εντάσεις που μπορεί να υπάρχουν ανάμεσα σε αδέλφια.
Αντιθέτως, όπως υποστήριζε, ήταν ιδιαίτερα προστατευτικός με τις αδελφές του. Θυμόταν ακόμη ότι, όταν εκείνη έπρεπε να φύγει για κάποια δουλειά, άφηνε τη Βάσω και τη Μαρία στον Γιώργο για να τις προσέχει.
Τον περιέγραφε ως ήσυχο και καλό παιδί, με μια ιδιαίτερη προσωπικότητα που είχε αρχίσει να διακρίνεται από πολύ μικρή ηλικία.
Και είχε τον δικό της χιουμοριστικό τρόπο να εξηγεί τι είχε κληρονομήσει ο γιος της από τους δύο γονείς του: από τον πατέρα του, όπως έλεγε, είχε πάρει τον ύπνο και από εκείνη τον ξύπνιο.
Σήμερα δύσκολα μπορούν να βρεθούν λέξεις για να αποδώσουν την εικόνα αυτής της δυνατής και αλύγιστης γυναίκας, που στάθηκε επί χρόνια βράχος δίπλα στα παιδιά της και τώρα νιώθει πως έχει μείνει μισή.
Η Κλειώ Μαζωνάκη δεν μπορεί ακόμη να αποδεχτεί πως θα πρέπει να συνεχίσει έχοντας δίπλα της μόνο τις αναμνήσεις και την εικόνα του παιδιού της.
Τον κουβαλά παντού.
Οι δύο γονείς του στηρίζουν ο ένας τον άλλον, ενώ κοντά τους βρίσκονται και οι κόρες τους.
Η απώλεια είναι τεράστια και τα λόγια φαντάζουν λίγα.
«Παιδί μου!»
Η σπαρακτική κραυγή της εξακολουθεί να ηχεί.
Και μένει αναπάντητο το ερώτημα πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί όλα αν ο χρόνος γυρνούσε πίσω, την ώρα που εκείνος, μέχρι το τέλος, παρέμενε αμετακίνητος ως προς τη δικαστική διαμάχη και όσα είχαν προηγηθεί.
Από την ημέρα που ο Γιώργος έφυγε από τη ζωή και εκείνη δεν πρόλαβε να του πει όλα όσα θα ήθελε, η Κλειώ Μαζωνάκη δεν είναι πια η ίδια.
«Μου λείπεις μου πεσε βαρύ με αναμνήσεις σιγοκαίγομαι και λιώνω σαν κερί»…
Αμίλητη μπροστά σε μια φωτογραφία του, έχοντας τη φωνή του στα αυτιά της και ακούγοντας το αγαπημένο της τραγούδι, τις «Ώρες Μικρές», το μόνο που αποζητά πλέον είναι Δικαιοσύνη για τον Γιώργο της.
