Μαίρη Αλεξοπούλου: Ο Γολγοθάς της τραγουδίστριας που έγινε μοναχή – Ο ακαριαίος θάνατος που την «στοίχειωσε»
Η ζωή της Μαίρης Αλεξοπούλου φαινόταν μοιρασμένη στα δύο, σαν να την είχε κόψει η μοίρα με ένα αόρατο μαχαίρι. Το πρώτο της κεφάλαιο ήταν γεμάτο φώτα, χειροκροτήματα και δόξα. Η Μαίρη ανέβαινε στις πίστες σαν άνεμος, και τα τραγούδια της αντηχούσαν στα μεγάλα κέντρα της Αθήνας. Ήταν η πανέμορφη, η “bambola”, που με κάθε της κίνηση αιχμαλώτιζε τα βλέμματα και κατακτούσε τις καρδιές.
Κι όμως, η μοίρα είχε γράψει το δεύτερο κεφάλαιο με πιο βαριά μελάνη. Η Κωνσταντίνα, η κόρη της, η χαρά της ζωής της, χάθηκε ξαφνικά σε ένα τροχαίο. Μια μέρα του 1984, η Κωνσταντίνα, μόλις 18 χρονών, έφυγε με το αυτοκίνητό της για το μαγαζί της Κηφισιάς. Στη στροφή της Αγίας Μαρίνας στο Κορωπί, η μοίρα την έσβησε ακαριαία. Η Μαίρη ένιωσε τον κόσμο να καταρρέει γύρω της. Ο πόνος της ήταν ανείπωτος, σαν ένας χειμώνας που δεν τελειώνει ποτέ.
Κι εκεί, μέσα στη θλίψη, η Μαίρη γύρισε στον Θεό. Άφησε πίσω την αίγλη, τα φώτα, τη δόξα. Η βίλα της οικογένειας μεταμορφώθηκε σε Μονή Θεονύμφης, ένα ησυχαστήριο φωτεινό, γεμάτο κήπους και εκκλησία, αφιερωμένο στη μνήμη της κόρης της και στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Τα παιχνίδια και το δωμάτιο της Κωνσταντίνας έμειναν ανέπαφα, σαν να περίμενε η μικρή να επιστρέψει για να ξαπλώσει στο κρεβάτι της.
Η Μαίρη φόρεσε τα ράσα και ποτέ δεν τα ξαναέβγαλε. Η ζωή της έγινε προσευχή, τα δάκρυά της σμίλεψαν την ψυχή της, και η θλίψη της έγινε φως για όσους την επισκέπτονταν. Χιλιάδες άνθρωποι, επώνυμοι και απλοί προσκυνητές, έρχονταν για να δουν τη γυναίκα που είχε γνωρίσει τη δόξα και τον πόνο, και είχε επιλέξει τον δρόμο της πίστης.
Πέρα από την τραγωδία, η Μαίρη Αλεξοπούλου είχε ζήσει τη ζωή της με πάθος. Από μικρό κορίτσι στο Περιστέρι, έδειξε αγάπη για το τραγούδι και τον χορό, μεγάλωσε στη σκιά μιας καλλιτεχνικής οικογένειας, και κατέκτησε την αίγλη της δεκαετίας του ’60 και ’70. Τα τραγούδια της, οι εμφανίσεις της, η ομορφιά και η χάρη της έγιναν θρύλος.
Τρεις γάμοι, δύο κόρες, μια ζωή γεμάτη δόξα και έρωτες, μέχρι τη στιγμή που η απώλεια τη μετέτρεψε σε μοναχή. Το 1986, ντύθηκε ρασοφόρα, και σταδιακά έγινε μεγαλόσχημη και ηγουμένη. Το ησυχαστήριο που ίδρυσε στο Κορωπί έγινε χώρος ειρήνης και μνήμης, ένας τόπος όπου η αγάπη της για τον Θεό και για την Κωνσταντίνα ζούσε παντοτινά.
Η ιστορία της Μαίρης Αλεξοπούλου δεν είναι μόνο η ιστορία μιας τραγουδίστριας ή μιας μητέρας. Είναι η ιστορία μιας ψυχής που, μέσα από τον πόνο, βρήκε την αληθινή της κλίση. Είναι η απόδειξη ότι η πίστη, η αγάπη και η μνήμη μπορούν να μετατρέψουν την απώλεια σε φως. Και όπως έλεγε η ίδια, αν ξαναζούσε τη ζωή της, πάλι μοναχή θα γινόταν – γιατί εκεί βρήκε την αληθινή ελευθερία και ειρήνη.
