Μαστροκώστα: Τα τρία καταραμένα σαλέ που πήρε στον τάφο της η Γωγώ-Τα σπίτια που δεν μπόρεσε ποτέ να χαρεί!
Η Αράχωβα ήταν πάντα το καταφύγιό της.Εκεί όπου ο αέρας μύριζε έλατο και καμένο ξύλο, εκεί όπου οι νύχτες έπεφταν βαριές πάνω στις πλαγιές του Παρνασσού, η Γωγώ Μαστροκώστα είχε αφήσει ένα κομμάτι από την ψυχή της. Μα πίσω από τις πέτρινες αυλές, τα αναμμένα τζάκια και τις φωτογραφίες των λαμπερών εξορμήσεων, κρυβόταν μια ιστορία που λίγοι γνώριζαν. Μια ιστορία σχεδόν στοιχειωμένη.Τρία σπίτια.Τρία σαλέ.Τρεις πληγές που, όπως έλεγαν άνθρωποι που τη γνώριζαν καλά, δεν έφυγαν ποτέ από μέσα της.
Στο Λιβάδι Αράχωβας, όταν η περιοχή γνώριζε τη μεγάλη της άνθηση, η Γωγώ επένδυσε τα όνειρά της σε τρία ξύλινα σπίτια. Δεν ήταν απλώς ακίνητα. Ήταν το προσωπικό της καταφύγιο. Η απόδραση από τη δημοσιότητα, από τα φώτα, από τις σκληρές στιγμές της ζωής της. Εκεί φανταζόταν γιορτές, οικογενειακά τραπέζια, φίλους γύρω από το τζάκι και ήρεμα πρωινά μέσα στο χιόνι.
Τα απανωτά χτυπήματα
Όμως τίποτα δεν εξελίχθηκε όπως το είχε ονειρευτεί.Το πρώτο σπίτι χάθηκε σχεδόν αθόρυβα.
Οι δυσκολίες, οι οικονομικές υποχρεώσεις και η πραγματικότητα που πίεζε ασφυκτικά την οδήγησαν στην απόφαση να το πουλήσει. Εκείνοι που την είχαν δει τότε μιλούσαν για μια γυναίκα που προσπαθούσε να χαμογελάσει, μα μέσα της πονούσε. Γιατί δεν αποχωριζόταν απλώς ένα ακίνητο. Αποχωριζόταν ένα κομμάτι από τα σχέδιά της.Και ύστερα ήρθε η φωτιά.Το δεύτερο σαλέ, λίγο πριν αλλάξει χέρια, τυλίχθηκε στις φλόγες. Μέσα σε λίγες ώρες, ό,τι είχε χτιστεί με κόπο και όνειρα έγινε στάχτη. Οι εικόνες της καταστροφής χαράχτηκαν βαθιά στη μνήμη της. Μαύρα δοκάρια, καμένα παράθυρα, η μυρωδιά του καπνού μέσα στο χιόνι.
Λες και το ίδιο το βουνό αρνιόταν να αφήσει το σπίτι να φύγει. Για μήνες δεν ήθελε καν να μιλά γι’ αυτό.Και απέμεινε το τρίτο σπίτι.Το τελευταίο.Εκείνο που αποφάσισε να κρατήσει. Εκείνο που ανακαίνισε μαζί με τον Τραϊανό Δέλλα, πιστεύοντας πως ίσως μέσα του σωζόταν ακόμη κάτι από το παλιό όνειρο. Ήταν το σαλέ που έγινε το οικογενειακό τους καταφύγιο. Το μέρος όπου προσπαθούσαν να ξεφεύγουν από όλα. Από τις φήμες, τις αγωνίες, τις δυσκολίες, τις μάχες που κανείς δεν γνώριζε πραγματικά.Όμως όσοι την ήξεραν καλά λένε πως η Αράχωβα δεν έφυγε ποτέ από μέσα της.
Γιατί εκεί είχαν θαφτεί επιθυμίες, φιλοδοξίες και στιγμές που δεν γύρισαν ποτέ πίσω.Τα τρία σπίτια έγιναν με τα χρόνια κάτι περισσότερο από ακίνητα. Έγιναν σύμβολα μιας ζωής γεμάτης κορυφές αλλά και βαθιά σκοτάδια. Μιας γυναίκας που έμοιαζε άτρωτη, αλλά κουβαλούσε μέσα της αμέτρητες ρωγμές.
Μια αληθινή μαχήτρια
Σήμερα, όσοι περνούν από το Λιβάδι και κοιτούν τα σαλέ ανάμεσα στα έλατα, θυμούνται τη Γωγώ.
Και ίσως κάπου εκεί, μέσα στη σιωπή του βουνού και στον ήχο του αέρα, να επιβιώνει ακόμη ο μεγάλος καημός της. Η απώλεια της Γωγώς Μαστροκώστα έχει συγκλονίσει τον καλλιτεχνικό κόσμο αλλά και χιλιάδες ανθρώπους που όλα αυτά τα χρόνια έβλεπαν στο πρόσωπό της κάτι πολύ περισσότερο από μια εντυπωσιακή γυναίκα της τηλεόρασης. Έβλεπαν μια μαχήτρια.Γιατί πίσω από τα λαμπερά χαμόγελα, τις δημόσιες εμφανίσεις και την εικόνα της δυναμικής γυναίκας, υπήρχε ένας άνθρωπος που πάλευε σιωπηλά.
Που έμαθε να στέκεται όρθια ακόμη και όταν όλα γύρω της κατέρρεαν. Και ίσως αυτή να ήταν η μεγαλύτερη δύναμή της: ότι ποτέ δεν επέτρεψε στον πόνο να γίνει θέαμα.Οι άνθρωποι που τη γνώριζαν από κοντά μιλούν σήμερα για μια γυναίκα με απίστευτη ψυχική αντοχή.
Για μια μητέρα προστατευτική, δοτική, βαθιά ευαίσθητη. Μια γυναίκα που αγαπούσε τη ζωή με πάθος και που μέχρι το τέλος προσπαθούσε να κρατά την ελπίδα ζωντανή.Κανείς δεν ξεχνά τις δύσκολες περιόδους που πέρασε. Τις μάχες που έδωσε μακριά από τις κάμερες. Τις στιγμές που απομονωνόταν στην Αράχωβα, αναζητώντας λίγη γαλήνη μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα. Εκεί, μέσα στο τελευταίο σαλέ που είχε απομείνει από τα τρία σπίτια των ονείρων της, έβρισκε έναν τρόπο να αναπνέει ξανά.
