Η Αρίθα κατείχε ξεχωριστή θέση στη ζωή του Γιώργου Μαζωνάκη, αποτελώντας ένα από τα πιο αγαπημένα πλάσματα της καθημερινότητάς του. Ο δεσμός που είχε δημιουργήσει μαζί της ήταν εξαιρετικά ισχυρός, με τον ίδιο να μην κρύβει ποτέ πόσο σημαντική ήταν για εκείνον.

Για τον τραγουδιστή δεν επρόκειτο απλώς για ένα κατοικίδιο. Η Αρίθα ήταν ένας σταθερός και πιστός σύντροφος, που βρισκόταν στο πλευρό του και είχε γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του.

«Ήταν η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής μου – Με έμαθε να αγαπάω», είχε εξομολογηθεί χαρακτηριστικά ο Γιώργος Μαζωνάκης, μιλώντας για τη βαθιά σχέση που είχε αναπτύξει μαζί της.

Σε διαφορετική αναφορά του είχε περιγράψει ακόμη πιο έντονα τη μοναδικότητα αυτού του δεσμού, λέγοντας: «Εγώ και ο σκύλος μου, ο μόνος φίλος μου».

Η Αρίθα είχε το δικό της μνήμα στη Βούλα

Ο θάνατος της Αρίθα αποτέλεσε ένα ιδιαίτερα δύσκολο γεγονός για τον Γιώργο Μαζωνάκη. Έπειτα από περίπου δέκα χρόνια κοινής ζωής, η παρουσία της είχε συνδεθεί τόσο στενά με την καθημερινότητά του, ώστε ο τραγουδιστής θέλησε να διατηρήσει τη μνήμη της ζωντανή ακόμη και μετά την απώλειά της.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, αποφάσισε να τη θάψει στον κήπο της μεζονέτας του στη Βούλα, δημιουργώντας εκεί ένα προσωπικό σημείο μνήμης για εκείνη.

Ο ίδιος φέρεται να περνούσε αρκετό χρόνο κοντά στο μνήμα της, καθώς η απώλειά της ήταν κάτι που δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα να διαχειριστεί.

Η Αρίθα, πάντως, δεν ήταν το μοναδικό σκυλί που είχε βρεθεί στη ζωή του Γιώργου Μαζωνάκη.

Τα σκυλιά που αγάπησε, αλλά δεν μπορούσε να κρατήσει

Ο τραγουδιστής είχε αναφερθεί και στο παρελθόν στη μεγάλη αδυναμία που είχε στα σκυλιά. Όπως είχε αποκαλύψει, κατά διαστήματα είχε φιλοξενήσει και φροντίσει αρκετά ζώα, χωρίς όμως να είναι πάντοτε σε θέση να τους προσφέρει τη σταθερότητα και τη φροντίδα που θεωρούσε απαραίτητη.

Οι αυξημένες επαγγελματικές υποχρεώσεις και ο τρόπος ζωής του δεν του επέτρεπαν σε όλες τις περιπτώσεις να αναλάβει μακροχρόνια τη φροντίδα τους. Για τον λόγο αυτό, επέλεγε αρκετές φορές να τα δίνει σε ανθρώπους που μπορούσαν να τους προσφέρουν ένα περισσότερο σταθερό περιβάλλον και να αναλάβουν τις ανάγκες τους.

«Δεν γινόταν να τα μεγαλώσω εγώ. Μόνο με την Αρίθα έγινε», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά στην τελευταία συνέντευξη που έδωσε στον Τάσο Τρύφωνος.

Με τη συγκεκριμένη φράση είχε εξηγήσει πως η σχέση που κατάφερε να δημιουργήσει με την Αρίθα ήταν διαφορετική από εκείνες που είχε αναπτύξει με τα υπόλοιπα σκυλιά που είχαν περάσει κατά καιρούς από τη ζωή του.

Η απόφαση να αποχωρίζεται ζώα που είχε φροντίσει δεν φαίνεται πως ήταν εύκολη για τον ίδιο. Παρά τη μεγάλη του αγάπη για αυτά, αναγνώριζε ότι εξαιτίας των επαγγελματικών του υποχρεώσεων και της καθημερινότητάς του δεν μπορούσε πάντοτε να ανταποκριθεί στις ανάγκες τους με τον τρόπο που επιθυμούσε.

Η Αρίθα ήταν τελικά εκείνη που παρέμεινε για χρόνια στο πλευρό του και με την οποία δημιούργησε έναν δεσμό που ο ίδιος περιέγραφε ως μοναδικό.

Η απώλειά της τον σημάδεψε βαθιά, ενώ το μνήμα που δημιούργησε για εκείνη στη Βούλα αποτέλεσε έναν τρόπο να διατηρήσει ζωντανή τη μνήμη της και να συνεχίσει να αισθάνεται την παρουσία της κοντά του.

Πίσω από τη δημόσια εικόνα και τη λάμψη της σκηνής, οι συγκεκριμένες αναφορές φωτίζουν μια διαφορετική πλευρά του Γιώργου Μαζωνάκη: εκείνη ενός ανθρώπου με ιδιαίτερη αδυναμία στα ζώα, ο οποίος, όπως είχε παραδεχθεί ο ίδιος, μέσα από τη σχέση του με την Αρίθα έμαθε να αγαπά με έναν διαφορετικό τρόπο.