Ο Αθερίδης αποκάλυψε το δράμα με τον αλκοολισμό: «Κοιμόμουν μια ώρα και έπινα 23»
Σε μια από τις πιο προσωπικές και αποκαλυπτικές συνεντεύξεις που έχει δώσει ποτέ, ο Θοδωρής Αθερίδης βρέθηκε το απόγευμα της Τετάρτης 24 Ιουνίου στο πλατό της εκπομπής Στούντιο 4 και μίλησε ανοιχτά για τη μάχη που έδωσε με την εξάρτησή του από το αλκοόλ.
Ο γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης αναφέρθηκε με ειλικρίνεια στις δυσκολίες που βίωσε, περιγράφοντας τόσο την πορεία προς την εξάρτηση όσο και τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε να την ξεπεράσει.
«Έχω κάνει πολλά πράγματα στη ζωή μου που μένω με το στόμα ανοιχτό και εγώ ο ίδιος. Όπως αυτό, το παιδί, το αλκοόλ. Και πώς μπήκα και πώς βγήκα. Με όλα έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό. Τις περισσότερες φορές γίνεται για λόγους αυτοθεραπείας. Όπως όταν διψάς για να πιεις νερό. Στο αλκοόλ πηγαίνεις από το άγχος. Στην κοκαΐνη πηγαίνεις από την κατάθλιψη, στην ηρωίνη πηγαίνεις από το τραύμα, από τον πόνο. Ο οργανισμός σου ζητάει τη θεραπεία του», ανέφερε αρχικά.
Στη συνέχεια εξήγησε τον τρόπο με τον οποίο το άγχος μπορεί να οδηγήσει κάποιον σε εξαρτητικές συμπεριφορές, λέγοντας:
«Ένας άνθρωπος που έχει την ίδια ποσότητα άγχους με κάποιον άλλον, μπορεί να μην έχει βρει έναν τρόπο να χαλαρώνει. Αν δεν χαλαρώνεις, από κάπου πρέπει να χαλαρώσεις. Υπάρχει ένα ερέθισμα που στο δημιουργεί και μετά το ίδιο το άγχος είναι σπιράλ. Μια περιδίνηση. Πρέπει να αλλάξει η φορά του για να βγεις προς τα έξω… Η απελπισία. Είναι όταν βυθίζεσαι, βυθίζεσαι, βυθίζεσαι, δεν μπορείς να κάνεις κάτι, βυθίζεσαι. Αν πατήσεις τον πάτο και σπρώξεις με όλη σου τη δύναμη, μπορεί να ‘ρθει και η άνωση».
Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε η στιγμή που ο Θοδωρής Αθερίδης περιέγραψε το σημείο καμπής στη ζωή του, όταν συνειδητοποίησε ότι η εξάρτησή του από το αλκοόλ τον οδηγούσε σε αδιέξοδο.
«Τη μέρα που κατάλαβα ότι θα πεθάνω. Ότι δεν πάει κάπου αυτό, αυτό μόνο εκεί οδηγεί. Ήταν Αύγουστος του 1999. Δεν κοιμόμουν καθόλου. Κοιμόμουν μία ώρα και έπινα 23.
7 Σεπτεμβρίου είναι η πρώτη μέρα που δεν ήπια. Στις 7 ξύπνησα χωρίς να πονάω. Έγινε ο σεισμός. Ήταν η πρώτη φορά που μέχρι τις 3 το μεσημέρι δεν είχα πιει. Και επειδή βλέπω σύμβολα παντού, νόμιζα ότι ο σεισμός αντικατόπτριζε αυτό που συνέβαινε μέσα μου. Πίστευα ότι εγώ τον δημιούργησα. Ήμουν σίγουρος».
