O Πέτρος Κωσταράς μέσα από τη θεατρική διασκευή της νουβέλας του δηλώνει: «Οι millennials δεν είναι πιο ευαίσθητοι, είναι πιο ειλικρινείς»
Την Κυριακή 19 Απριλίου βρεθήκαμε στο κατάμεστο Θέατρο Αλκμήνη, σε μια παράσταση που δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο. Μετά τα έντονα χειροκροτήματα και την εμφανή συγκίνηση του κοινού, περάσαμε για λίγο στα παρασκήνια, εκεί όπου η ένταση της σκηνής δίνει τη θέση της στην αλήθεια των δημιουργών.
Εκεί συναντήσαμε τον Πέτρος Κωσταράς, τον συγγραφέα της νουβέλας που μεταφέρθηκε στο σανίδι, αλλά και έναν από τους ανθρώπους που βρίσκονται και επί σκηνής, ζώντας από μέσα αυτή τη μετάβαση από το χαρτί στο θέατρο.
«Είναι περίεργο να βλέπεις κάτι τόσο προσωπικό να αποκτά σώμα και φωνή μπροστά σου», μας λέει. «Σαν να ξανασυστήνεσαι μέσα από άλλους ανθρώπους. Και κάθε βράδυ είναι διαφορετικό».
Ανάμεσα σε φώτα που μόλις έχουν σβήσει και σε ρόλους που ακόμα “αναπνέουν”, ο Πέτρος Κωσταράς μοιράζεται μαζί μας αυτό που ίσως είναι και η ουσία του «Σκοτεινού Σημείου»: μια ιστορία για όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ, αλλά τελικά βρίσκουν τον τρόπο να ακουστούν.
Το «Σκοτεινό Σημείο» αγγίζει σχέσεις που πονάνε αλλά δεν λέγονται. Υπήρξε κάποια προσωπική αφετηρία ή γεννήθηκε από παρατήρηση;
Κάθε ιστορία ξεκινά από ένα μικρό ρήγμα μέσα μας. Δεν θα έλεγα ότι είναι αυτοβιογραφική, αλλά σίγουρα έχει ρίζες σε βιώματα και σε στιγμές που με τάραξαν. Παράλληλα, η παρατήρηση των ανθρώπων —οι σιωπές τους, τα βλέμματα που αποφεύγουν, οι λέξεις που δεν ειπώνονται— ήταν εξίσου καθοριστική. Το «Σκοτεινό Σημείο» γεννήθηκε κάπου ανάμεσα στο μέσα και στο έξω. Ίσως και ανάμεσα σε δύο γενιές που δεν έμαθαν ποτέ να μιλούν την ίδια συναισθηματική γλώσσα.
Η νουβέλα έχει έντονο ψυχολογικό πυρήνα. Είναι συνειδητή επιλογή αυτός ο “ξεγυμνωμένος” τρόπος γραφής;
Απολύτως. Με ενδιαφέρει να φτάνω στον πυρήνα των χαρακτήρων, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι τους εκθέτω. Πιστεύω πως εκεί, στην ευαλωτότητα, κρύβεται η αλήθεια. Δεν με απασχολεί να προστατεύσω τους ήρωες· με απασχολεί να τους καταλάβω. Γιατί μόνο έτσι μπορείς να καταλάβεις και το γιατί μια μητέρα σωπαίνει και μια κόρη απαιτεί απαντήσεις.
Υπάρχει μια τάση να χαρακτηρίζονται οι νεότερες γενιές “υπερευαίσθητες”. Το βλέπετε κι εσείς έτσι;
Όχι. Νομίζω είναι πιο ειλικρινείς με αυτό που νιώθουν. Και αυτό τρομάζει. Γιατί όταν κάποιος σου λέει “πονάω”, δεν μπορείς πια να κρυφτείς πίσω από τη σιωπή. Σε αναγκάζει να δεις και το δικό σου σκοτεινό σημείο.
Πώς νιώσατε βλέποντας το έργο να γίνεται θέατρο; Υπήρξε στιγμή ταύτισης ή έκπληξης;
Ήταν μια πολύ ιδιαίτερη εμπειρία. Υπήρχαν στιγμές που ένιωσα πως αυτό που έβλεπα ήταν ακριβώς η εσωτερική μου εικόνα. Αλλά υπήρξαν και στιγμές που με εξέπληξαν ευχάριστα, όταν οι ηθοποιοί ή η σκηνοθεσία έδωσαν νέες διαστάσεις στους χαρακτήρες. Το θέατρο έχει αυτή τη μαγεία: δεν αναπαράγει απλώς, μεταμορφώνει. Και φέρνει στο φως όσα οι προηγούμενες γενιές έμαθαν να κρατούν στο σκοτάδι.
Η συνεργασία με τον πολυτάλαντο Αντώνη Σανιάνο πώς προέκυψε;
Ήταν από αυτές τις συναντήσεις που μοιάζουν σχεδόν αναπόφευκτες. Αναγνωρίσαμε γρήγορα μια κοινή ευαισθησία στον τρόπο που βλέπουμε τους ανθρώπους — χωρίς ωραιοποιήσεις, αλλά με κατανόηση. Το “ναι” ήρθε φυσικά, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Αν έπρεπε να περιγράψετε το έργο με μία φράση;
Είναι μια ιστορία για όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ και για το τίμημα αυτής της σιωπής. Μια σιωπή που για τους boomers ήταν τρόπος επιβίωσης, αλλά για τους millennials μοιάζει με απόσταση.
«Υπάρχει ένα “σκοτεινό σημείο” που όλοι κουβαλάμε;»
Ναι, πιστεύω πως υπάρχει. Είναι εκείνο το κομμάτι που αποφεύγουμε να δούμε, γιατί ξέρουμε ότι θα μας αλλάξει. Και ναι, το έχω φοβηθεί. Αλλά ίσως ο μόνος τρόπος να προχωρήσεις είναι να το κοιτάξεις κατάματα.
«Αν το έργο σας ήταν μια πληγή, θα την δείχνατε ή θα την κρύβατε;»
Θα την έδειχνα. Όχι για πρόκληση, αλλά γιατί μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει ουσιαστική επικοινωνία. Η τέχνη δεν είναι για να κρύβει, είναι για να φωτίζει, ακόμα κι αν το φως πονάει.
«Τι ήταν πιο δύσκολο: να το γράψετε ή να το δείτε στη σκηνή;»
Να το γράψω ήταν μια εσωτερική μάχη. Αλλά το να το δω στη σκηνή ήταν μια έκθεση. Σαν να παραδίδεις κάτι πολύ προσωπικό στα μάτια των άλλων. Και αυτό, τελικά, είναι ίσως το πιο δύσκολο.
