Το μεγάλο μαράζι της Άντζελας Δημητρίου: «Γεννήθηκα στις παράγκες, γέννησα στα 15,5 και το παιδί το έδωσα»
Σε μια βαθιά εξομολογητική συνέντευξη, η Άντζελα Δημητρίου μίλησε για τα δύσκολα παιδικά της χρόνια στο Περιστέρι, τη φτώχεια που βίωσε μεγαλώνοντας, αλλά και τη σκληρή απόφαση να αποχωριστεί τον γιο που απέκτησε όταν ήταν μόλις 15,5 ετών.
Η τραγουδίστρια, μιλώντας στην εκπομπή «Καλύτερα δε Γίνεται» το Σάββατο 23 Μαΐου, γύρισε πίσω στον χρόνο και θυμήθηκε τη ζωή στις παράγκες του Περιστερίου, τις πρώτες της αναμνήσεις από το σχολείο και την αγάπη της για το τραγούδι που, όπως είπε, γεννήθηκε μέσα από την ψυχή της.
«Όταν γυρίζω πίσω, θέλω να θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια, τη φτωχική ζωή. Γεννήθηκα στο Περιστέρι, στις παράγκες. Θυμάμαι το πέτρινο σχολείο που πήγαινα. Ήμουν πολύ καλή μαθήτρια. Η μικρή Άντζελα στο Περιστέρι ήθελε όπου στεκόταν και όπου βρισκόταν να τραγουδάει», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στη συνέχεια, η ίδια αποκάλυψε πως ήταν αυτοδίδακτη και μίλησε για το σοβαρό πρόβλημα που αντιμετώπισε με τη φωνή της, το οποίο την οδήγησε ακόμη και σε επέμβαση.
«Είμαι αυτοδίδακτη. Η φωνή που είχα έβγαινε από την ψυχή και την καρδούλα μου. Κάποια στιγμή, η ψυχή και η καρδιά κουράστηκαν και έπρεπε να κάνω μια επέμβαση, την οποία έκανα. Όταν επανήλθε η φωνή, ήταν πάρα πολύ λεπτή, οπότε έπρεπε να πάω να κάνω φωνητική για να επανέλθει η φωνή μου και να μπορέσω να ξανατραγουδήσω», είπε.
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η στιγμή που αναφέρθηκε στον γιο της, Βαγγέλη, τον οποίο απέκτησε σε πολύ μικρή ηλικία και ο οποίος για 27 ολόκληρα χρόνια δεν γνώριζε ότι εκείνη ήταν η βιολογική του μητέρα.
Η Άντζελα Δημητρίου εξήγησε επίσης πως δύο από τα πιο προσωπικά της τραγούδια είναι αφιερωμένα στα παιδιά της. Όπως είπε, το «Δυο φωνές» είναι γραμμένο για την κόρη της, Όλγα Κιουρτσάκη, ενώ το «Ποια θυσία» αφορά τον γιο της.
«Το “Δυο φωνές” είναι ένα τραγούδι για την κόρη μου και το “Ποια θυσία” για τον γιο μου. Έγινα πρώτη φορά μαμά όταν ήμουν 15,5 χρονών. Δεν γινόταν να κρατηθεί αυτό το παιδί και να το έχω εγώ και δόθηκε. Απλά. Ήθελε η μητέρα μου να βοηθήσει την αδερφή τους, που δεν έκανε παιδιά, και έγινε αυτό. Όσο μεγάλωνα, ο καημός μεγάλωνε πιο πολύ και κάποια στιγμή ήρθε στη ζωή μου η Όλγα, εκεί άλλαξαν εντελώς τα πράγματα», εξομολογήθηκε.
