Βίκυ Σταμάτη: Συγκλονίζει για τον εγκλεισμό της στο ψυχιατρείο και τα χρόνια μακριά από τον γιο της-«Δεν ξεκίνησα από την αρχή. Ξεκίνησα από τα συντρίμμια»
Σε μια σπάνια και ιδιαίτερα προσωπική συνέντευξη, η Βίκυ Σταμάτη άνοιξε την καρδιά της, μιλώντας για τις επώδυνες εμπειρίες που σημάδεψαν τη ζωή της, τον εγκλεισμό της στο ψυχιατρείο, τον αποχωρισμό από τον γιο της και τον δύσκολο αγώνα που έδωσε για να ανακτήσει τις δυνάμεις της.
Μιλώντας στη Σάσα Σταμάτη για το ένθετο «Secret» της εφημερίδας «Παραπολιτικά», η χήρα του Άκη Τσοχατζόπουλου αναφέρθηκε στις δοκιμασίες που αντιμετώπισε, στη σχέση της με τον εκλιπόντα πρώην υπουργό, αλλά και στις πληγές που άφησαν πίσω τους τα δύσκολα χρόνια που πέρασε.
Όπως εξομολογήθηκε, ο γιος της υπήρξε το σημαντικότερο στήριγμά της και ο βασικός λόγος που βρήκε τη δύναμη να συνεχίσει, ακόμη και στις στιγμές που αισθανόταν ότι η ζωή της είχε καταρρεύσει. Παράλληλα, εξέφρασε το παράπονό της για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκε από την κοινή γνώμη, υποστηρίζοντας ότι η προσωπική της ταυτότητα επισκιάστηκε από το γεγονός πως ήταν σύζυγος του Άκη Τσοχατζόπουλου.
Βίκυ Σταμάτη: Οι συγκλονιστικές εξομολογήσεις για τον εγκλεισμό στο ψυχιατρείο και τον αποχωρισμό από τον γιο της
Όταν ρωτήθηκε τι ήταν εκείνο που της έδωσε τη δύναμη να παραμείνει όρθια μέσα στις αντιξοότητες, η Βίκυ Σταμάτη απάντησε: «Το παιδί μου. Δεν είχα την πολυτέλεια να καταρρεύσω».
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στην εικόνα που σχηματίστηκε για την ίδια εξαιτίας της σχέσης της με τον πρώην υπουργό, επισημαίνοντας: «Με είδαν μέσα από το όνομα του άντρα μου. Ξέχασαν ότι ήμουν κι εγώ ένας άνθρωπος που πλήρωσε το τίμημα».
Ανακαλώντας την πιο επώδυνη στιγμή της προσωπικής της διαδρομής, εξομολογήθηκε: «Όταν κατάλαβα ότι η έξοδος από τη φυλακή δεν σήμαινε πως είχα ξανακερδίσει τη ζωή μου».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην περίοδο κατά την οποία νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρική δομή. Η ίδια υποστήριξε ότι ο εγκλεισμός της δεν είχε θεραπευτικό χαρακτήρα, αλλά εξυπηρετούσε άλλες σκοπιμότητες, τις οποίες, σύμφωνα με όσα δήλωσε, είχε καταγράψει ο Άκης Τσοχατζόπουλος. Παράλληλα, εξήγησε γιατί επέλεξε να μη μιλήσει δημόσια εκείνη την περίοδο, συνδέοντας τη σιωπή της με τον φόβο για τις επιπτώσεις που θα μπορούσαν να υπάρξουν στον γιο της.
«Ο εγκλεισμός μου στο ψυχιατρείο δεν είχε σχέση με ιατρική φροντίδα. Εξυπηρετούσε συγκεκριμένους σκοπούς, τους οποίους ο Άκης Τσοχατζόπουλος είχε καταγράψει, μαζί με τα πρόσωπα και τις κινήσεις που συνδέονταν με αυτούς. Η ανθεκτικότητά μου οφειλόταν στην αγάπη μου για το παιδί μου και στην ανάγκη να μείνω όρθια για εκείνο. Δεν σιωπούσα επειδή δεν είχα τι να πω. Σιωπούσα γιατί φοβόμουν τις συνέπειες αν μιλούσα – κυρίως μήπως η αλήθεια επιβάρυνε ακόμα περισσότερο το παιδί μου και τον αποχωρισμό μας. Αυτός ο φόβος με κρατούσε σιωπηλή. Η αγάπη μου, όμως, με βοηθούσε να αντέχω», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Η Βίκυ Σταμάτη στάθηκε επίσης στις δυσκολίες που συνάντησε όταν προσπάθησε να οργανώσει ξανά την καθημερινότητά της, μετά τις περιπέτειες που βίωσε. Περιγράφοντας την κατάσταση στην οποία βρέθηκε, χρησιμοποίησε μια χαρακτηριστική φράση: «Δεν ξεκίνησα από την αρχή. Ξεκίνησα από τα συντρίμμια».
Η συνέντευξη απέκτησε ακόμη πιο συναισθηματικό χαρακτήρα όταν κλήθηκε να απαντήσει στο ερώτημα εάν θα επιθυμούσε να αλλάξει κάτι από όσα συνέβησαν στο παρελθόν. Η ίδια δεν αναφέρθηκε σε κάποια συγκεκριμένη επιλογή της, αλλά στον χρόνο που στερήθηκε από το παιδί της και στις οικογενειακές στιγμές που δεν μπόρεσε να ζήσει.
«Θα ζητούσα πίσω τα χρόνια που χάθηκαν, τις στιγμές που δεν έζησα με το παιδί μου, τις αγκαλιές που δεν πρόλαβα, τις λέξεις που έμειναν φυλακισμένες στα χείλη. Θα ήθελα να ξανακούσω την παιδική φωνή του, να ξαναδώ το βλέμμα του, να γεμίσω τα κενά που άφησε η απουσία του. Την αγάπη μου δεν θα την άλλαζα ούτε για μία στιγμή. Ήταν το τελευταίο καταφύγιό μου, η δύναμή μου όταν όλα μου είχαν αφαιρεθεί. Όταν γύρω μου έσβηναν τα πάντα, η αγάπη εκείνη έμενε αναμμένη».
Μέσα από τις εξομολογήσεις της, η Βίκυ Σταμάτη περιέγραψε το προσωπικό κόστος των γεγονότων που σημάδεψαν τη ζωή της, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη σχέση με τον γιο της. Όπως προκύπτει από τα λόγια της, η μητρική αγάπη αποτέλεσε για εκείνη την κυριότερη πηγή δύναμης, τόσο κατά τη διάρκεια των δοκιμασιών όσο και στην προσπάθειά της να αφήσει πίσω το παρελθόν.
