Ζέτα Μακρυπούλια: “Γιατί δεν έγινα μάνα”-Οι πληγές και τα δράματα που την στοιχειώνουν

• Υπάρχουν στιγμές που η ζωή σε αναγκάζει να σταθείς απέναντι στον εαυτό σου και να απαντήσεις σε ερωτήματα που για χρόνια απέφευγες. Για τη Ζέτα Μακρυπούλια, μια τέτοια περίοδος ήταν τότε που οι κρίσεις πανικού άρχισαν να χτυπούν την πόρτα της καθημερινότητάς της. «Θυμάμαι μια περίοδο που πάθαινα κρίσεις πανικού όταν ετοίμαζα μια συνέντευξη και βασανιζόμουν με τις λέξεις, με το πού θα μπει το “και”, μην παρεξηγηθεί το ένα, μην παρεξηγηθεί το άλλο. Ώσπου είπα, “ως εδώ”. Πήρα απόσταση, άρχισα να βλέπω αλλιώς τα πράγματα. Αναρωτήθηκα: πόσοι νοιάζονται τόσο; Κατάλαβα ότι αυτό εξυπηρετεί ένα σύστημα. Όχι τη ζωή. Και η ζωή είναι κάτι άλλο». Η αγωνία της δημόσιας εικόνας, η ανάγκη να μην παρεξηγηθεί ούτε μια λέξη, η διαρκής αυτολογοκρισία  όλα αυτά έγιναν κάποτε ένα βάρος ασήκωτο. Μέχρι που επέλεξε να σταματήσει. Να απομακρυνθεί από τον θόρυβο και να ακούσει τι πραγματικά έχει αξία. Κάθε Μάρτιο, με αφορμή την Ημέρα της Γυναίκας, επανέρχεται ένα ερώτημα διαχρονικό: πόσο χώρο αφήνουμε στις γυναίκες να ορίσουν μόνες τους τη ζωή τους; Η ίδια βίωσε αυτή την πίεση έντονα, ιδιαίτερα γύρω από το ζήτημα της μητρότητας.

«Σήμερα νιώθω πως το έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου, αλλά μέχρι να φτάσω εκεί, πέρασα από σκέψεις και αμφιβολίες. Όπως πολλές γυναίκες, έτσι κι εγώ, μεγάλωσα με την ιδέα ότι κάποια στιγμή θα συμβεί. Όμως, η πραγματική επιθυμία δεν ήρθε ποτέ».Μεγάλωσε με τη βεβαιότητα πως η μητρότητα είναι ένας σταθμός σχεδόν αυτονόητος. Μια φυσική συνέχεια.

Όμως, ο χρόνος δεν έφερε μαζί του εκείνη τη βαθιά, αδιαπραγμάτευτη επιθυμία που βλέπει σε άλλες γυναίκες.«Έχω δει γυναίκες που θέλουν βαθιά να γίνουν μητέρες. Σ’ εμένα αυτό το συναίσθημα δεν γεννήθηκε με τον ίδιο τρόπο. Και κάποια στιγμή το αποδέχτηκα». Η αποδοχή δεν ήρθε από τη μία μέρα στην άλλη. Ήρθε μέσα από αμφιβολίες, εσωτερικούς διαλόγους, σιωπηλές συγκρίσεις.

Ήρθε όταν κατάλαβε πως η πληρότητα δεν έχει μία μόνο μορφή. Πως η ζωή δεν ακολουθεί πάντα το σενάριο που μας δίδαξαν ως δεδομένο. Σήμερα μιλά χωρίς άμυνα. Με καθαρότητα. Αναγνωρίζοντας ότι κάθε γυναίκα κουβαλά τη δική της διαδρομή και ότι η μητρότητα, όπως και κάθε μεγάλη απόφαση, μπορεί να υπάρξει μόνο ως βαθιά προσωπική ανάγκη – ποτέ ως κοινωνική υποχρέωση.