Κόλαση η ζωή του Άγγελου στο ναυτικό: Καψόνια στον γιο της Ελένης-Κίνησε γη και ουρανό η Μενεγάκη

Από τον Τίμο Ανδρέου 

Ο αέρας μύριζε αλάτι και σίδερο. Στο προαύλιο της μονάδας, τα βήματα αντηχούσαν βαριά, ρυθμικά, αμείλικτα. Ο Άγγελος Λάτσιος, με το βλέμμα χαμηλωμένο αλλά τη φλόγα ακόμη ζωντανή μέσα του, προσπαθούσε να αντέξει. Οι εντολές έπεφταν βροχή. Φωνές. Τιμωρίες. «Πιο γρήγορα!» «Ξανά από την αρχή!» Κάθε βράδυ, όταν το φως έσβηνε, η κούραση μετατρεπόταν σε κόμπο στον λαιμό. Τα ουρλιαχτά –άλλοτε από θυμό, άλλοτε από απόγνωση– έσπαγαν τη σιωπή των θαλάμων. Κάποιοι έλεγαν πως ήταν σκληρή εκπαίδευση. Άλλοι ψιθύριζαν για καψόνια που ξεπερνούσαν τα όρια. Και τότε, το τηλέφωνο χτύπησε.

«Θέλω να ξέρω τι συμβαίνει στο παιδί μου»

Στο σπίτι, μακριά από τα συρματοπλέγματα, μια μητέρα άκουγε τη ραγισμένη φωνή του παιδιού της. Η Ελένη Μενεγάκη δεν ήταν απλώς μια γνωστή παρουσία της τηλεόρασης· ήταν μια μάνα που άκουγε τον γιο της να λυγίζει. «Δεν άντεχε άλλο», έλεγαν κάποιοι. «Τα καψόνια είχαν ξεφύγει», υποστήριζαν άλλοι. Κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς συνέβαινε πίσω από τις πύλες της μονάδας, όμως οι ιστορίες που έφταναν έξω μιλούσαν για σκληρή μεταχείριση, για εξαντλητικές δοκιμασίες, για φωνές μέσα στη νύχτα. Σύμφωνα με όσα διέρρευσαν, ο νεαρός Άγγελος φέρεται να βρέθηκε στο επίκεντρο αυστηρής «πειθαρχίας» που, κατά ορισμένους, ξεπερνούσε τα όρια της εκπαίδευσης.

Τηλέφωνα έγιναν. Συζητήσεις με φίλους. Αγωνία που μεγάλωνε.Και τότε, λένε, η Ελένη αποφάσισε να μην μείνει απλός θεατής.Οι φήμες τη θέλουν να απευθύνεται σε ανθρώπους με ισχύ. Σε πολιτικά γραφεία. Σε υπουργικούς διαδρόμους. Να ζητά εξηγήσεις. Να απαιτεί να ελεγχθεί η κατάσταση. Να ξεκαθαρίζει πως, αν κάτι υπερέβαινε τον κανονισμό, έπρεπε να σταματήσει άμεσα.«Θέλω να ξέρω τι συμβαίνει στο παιδί μου», φέρεται να είπε, σύμφωνα με αφηγήσεις τρίτων.«Αν υπάρχει υπέρβαση, να ερευνηθεί. Αν υπάρχει αδικία, να αποκατασταθεί».

Η αλλαγή

Οι μέρες που ακολούθησαν, λένε, δεν ήταν ίδιες.Κάτι είχε αλλάξει στον αέρα της μονάδας. Οι φωνές δεν αντηχούσαν πια με την ίδια οξύτητα στους διαδρόμους. Οι εντολές παρέμεναν αυστηρές, μα ο τόνος είχε χαμηλώσει. Τα «καψόνια» —όπως ψιθυριζόταν— περιορίστηκαν. Κάποιοι μίλησαν για εσωτερικές συστάσεις. Άλλοι για αιφνιδιαστικό έλεγχο. Κανείς δεν κατονόμασε επίσημα αιτία.Σύμφωνα με τις αφηγήσεις που κυκλοφόρησαν, οι προσπάθειες της Ελένης απέδωσαν. Τα τηλεφωνήματα, οι πιέσεις, οι επίμονες ερωτήσεις «τι συμβαίνει εκεί μέσα;» φαίνεται πως έφεραν αποτέλεσμα. Όχι με τυμπανοκρουσίες. Όχι με ανακοινώσεις. Αλλά σιωπηλά.Λέγεται πως ζητήθηκαν αναφορές. Ότι κάποιοι ανώτεροι κλήθηκαν να εξηγήσουν πρακτικές και συμπεριφορές. Ότι υπήρξε υπενθύμιση των κανονισμών και των ορίων.

Η λέξη «νομιμότητα» ακούστηκε περισσότερο από μία φορά. Και μέσα σε όλα αυτά, ο Άγγελος. Οι δικοί του λένε πως η φωνή του άλλαξε. Όχι επειδή όλα έγιναν εύκολα  η εκπαίδευση παρέμενε απαιτητική. Αλλά επειδή έπαψε να νιώθει μόνος. Οι υπερβολές, όπως φημολογείται, σταμάτησαν. Η πίεση έμεινε στο πλαίσιο της στρατιωτικής πειθαρχίας, χωρίς τις ακρότητες που τόσο είχαν ανησυχήσει. «Ηρέμησαν τα πράγματα», ακούστηκε να λέει άνθρωπος από το περιβάλλον του.

«Μπήκαν όρια.» Κάποιοι μέσα στη μονάδα ίσως δυσανασχέτησαν. Υπήρχαν και φωνές που μιλούσαν για «παρέμβαση λόγω ονόματος». Άλλοι, όμως, έβλεπαν την υπόθεση αλλιώς: αν υπήρχε υπέρβαση, έπρεπε να διορθωθεί  ανεξαρτήτως του ποιος είναι ο γιος. Η ιστορία μεγάλωσε. Τα πηγαδάκια πήραν φωτιά. Τα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δίχασαν. Προστασία ή προνόμιο; Παρέμβαση ή θεσμική διερεύνηση; Καμία επίσημη ανακοίνωση δεν επιβεβαίωσε όσα διηγήθηκαν οι ψίθυροι. Μα στο προσωπικό επίπεδο, εκεί όπου μετρά μόνο η ανάσα του παιδιού σου στο τηλέφωνο, η αίσθηση λένε ήταν ξεκάθαρη:Οι προσπάθειες απέδωσαν.Τα καψόνια σταμάτησαν. Η ένταση υποχώρησε.Και ίσως, τελικά, αυτή να ήταν η μόνη «νίκη» που είχε σημασία για μια μητέρα που δεν άντεξε να ακούει τον γιο της να λυγίζει.