Μάρω Κοντού: Όσα έλεγε τρεις μήνες πριν το τέλος-Τι σκεφτόταν για τη ζωή και τον έρωτα

Η Μάρω Κοντού έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών, αφήνοντας πίσω της μια σπουδαία καλλιτεχνική παρακαταθήκη και δεκάδες αξέχαστους ρόλους. Τον τελευταίο μήνα έδινε τη δική της μάχη με σοβαρά προβλήματα υγείας, καθώς είχε αρχικά νοσηλευτεί στο νοσοκομείο «Αττικόν» έπειτα από κάταγμα στο ισχίο. Παρότι πήρε εξιτήριο, η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε και κρίθηκε απαραίτητη η μεταφορά της στο νοσοκομείο «Άγιος Σάββας», όπου τελικά άφησε την τελευταία της πνοή.

Μέχρι και τους τελευταίους μήνες της ζωής της, η σπουδαία ηθοποιός παρέμενε ενεργή και δεν σταματούσε να μοιράζεται τις σκέψεις και τις εμπειρίες της. Μάλιστα, πριν από περίπου τρεις μήνες είχε πραγματοποιήσει την τελευταία της τηλεοπτική συνέντευξη στην εκπομπή «Πάμε μια βόλτα» με τη Νίκη Λυμπεράκη.

Σε μια από τις πιο προσωπικές εξομολογήσεις της, η Μάρω Κοντού μίλησε με συγκίνηση για τη ζωή, το πέρασμα του χρόνου και τη φιλοσοφία που είχε υιοθετήσει μεγαλώνοντας.

«Αν έγραφα ένα βιβλίο, θα είχε τίτλο “Μάρω Κοντού, περαστική”. Αυτό έγραφα και στα αυτόγραφά μου μετά τα 50. Έχω συνειδητοποιήσει ότι όλοι είμαστε περαστικοί και γι’ αυτό έχω αφήσει πίσω μου τις μεγάλες φιλοδοξίες και τα μεγάλα σχέδια. Στα 91 νιώθω πραγματικά ελεύθερη από όλους και από όλα. Η ζωή είναι όμορφη σε κάθε ηλικία, όμως γίνεται ακόμη πιο όμορφη όταν νιώθεις ελεύθερος από τα μικρά και ασήμαντα», είχε πει χαρακτηριστικά.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στους μεγάλους έρωτες της ζωής της, παραδεχόμενη πως έζησε έντονα κάθε συναίσθημα.

«Ο έρωτας είναι υπέροχο πράγμα. Έχω αγαπήσει, έχω πονέσει, έχω γελάσει, έχω κυνηγήσει και με έχουν κυνηγήσει. Δεν πιστεύω ότι ερωτευόμαστε πολλές φορές στη ζωή μας. Αν συμβεί δύο ή τρεις φορές, κάθε φορά είναι διαφορετική. Ο τελευταίος μου έρωτας ήταν όταν ήμουν 67 ετών. Από τότε δεν ερωτεύτηκα ξανά και ούτε ένιωσα την ανάγκη. Τα έχω ζήσει όλα. Και δύο γάμους. Νιώθω γεμάτη από τις εμπειρίες που μου χάρισε η ζωή», είχε εξομολογηθεί με τη χαρακτηριστική ειλικρίνεια που τη διέκρινε.

Τα λόγια αυτά αποκτούν σήμερα ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς αποτυπώνουν τη γαλήνη και τη σοφία με την οποία η Μάρω Κοντού αντιμετώπιζε το πέρασμα του χρόνου και τη ζωή, λίγους μόλις μήνες πριν από το τελευταίο της ταξίδι.